Eisai Myōan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eisai Myōan 栄西明菴
Eisai Myōan zenji
Eisai Myōan zenji
Data urodzenia 27 maja 1141
Miejsce urodzenia Okayama
Data śmierci 1 sierpnia 1215
Miejsce śmierci klasztor Kennin
Szkoła rinzai
Nauczyciel Xu’an Huaichang
Następca Shakuen Eichō, Myōzen Ryōnen, Taikō Gyōyū
Zakon zen
Honorowy tytuł lub imię pośmiertne Zenji

Eisai Myōan (jap. 明菴栄西 Myōan Eisai?, ur. 27 maja 1141, zm. 1 sierpnia 1215)mnich buddyjski, który przyniósł buddyzm rinzai zen oraz zieloną herbatę z Chin do Japonii. Znany też jako Eisai Zenji (栄西禅師), czyli "Mistrz zen Eisai". Jego imię pośmiertne Senkō Kokushi oznacza "Nauczyciel Narodu".

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w prowincji Bitchū (dzisiaj Okayama). Jego rodzina była poważana w okolicy, jego ojciec podobno był związany z chramem shintō Kibitsu-jinja i studiował w świątyni sekty Tendai.

Dzięki wysokiej inteligencji Eisai rozpoczął swoje studia w pobliskiej świątyni An'yō-ji już w wieku 11 lat. Tam studiował u mnicha imieniem Joshin, mocno związanego z tradycją tantryczną. Po dwóch latach, w 1154 powędrował na górę Hiei, gdzie uzyskał status mnicha.

Po kilkunastu latach, przekonany, że japoński buddyzm wymaga reform, w 1168 po raz pierwszy poszedł do chińskiej siedziby szkoły, góry Tiantai, gdzie zetknął się z ideami buddyzmu chan, później znanego w Japonii jako zen. Spędził wtedy tylko 6 miesięcy w Chinach, jednak w 1187 powrócił, aby zostać uczniem mistrza Xu’ana Huaichanga ze szkoły chan huanglongzong, u którego złożył ślubowania bodhisattwy.

Po uzyskaniu inka-shōmei u tego mistrza powrócił do Japonii w 1191 przynosząc teksty zen i sadzonki herbaty. Założył Hōon-ji na wyspie Kiusiu, pierwszą japońską świątynię zen. Tak oddalone od centrów religijnych Japonii miejsce było wybrane specjalnie, aby uniknąć konfliktów ze szkołą Tendai.

Przy okazji, wierząc w dobroczynną moc herbaty eksperymentował z różnymi metodami jej uprawy i rodzajami sadzonek. Napisał też tekst pt. "Kissa yōjōki" ("Zapiski o piciu herbaty dla zdrowia"), w którym argumentował:

W wielkim kraju Chin piją herbatę, przez co nie mają kłopotów z sercem i żyją długo. Nasz kraj jest pełen chorych, słabowitych ludzi po prostu dlatego, że nie pijemy tego napoju. (...) Kiedy całe ciało czuje się słabo, to znak, że serce potrzebuje wsparcia. Pij dużo herbaty, a twoja energia będzie odbudowana.

Eisai z rozwagą propagował zen, starając się uszanować zarówno zwolenników szkoły Tendai, jak i dwór imperialny i dyplomatycznie manewrując wśród nich. Jego metody nauczania nie podobały się jednak tradycyjnym szkołom buddyzmu, takim jak Tendai, Shingon i buddyzm Czystej Krainy. W 1199 odszedł do Kamakury, gdzie siogun i kasta samurajów entuzjastycznie powitali dobrze pasujące do sztuk walk techniki zen. Hōjō Masako, wdowa po Yoritomo (pierwszym siogunie), pozwoliła mu zbudować Jufuku-ji, pierwszy ośrodek zen w Kamakurze. Podróżował jednak często między Kamakurą i Kioto i mimo oporu tradycjonalistów udało mu się założyć w Kioto w 1205 świątynię Kennin-ji (建仁寺), której został opatem.

Zmarł w 1215 w wieku 75 lat. Jego uczeń Dōgen był jednym z największych mistrzów zen w historii, założycielem szkoły sōtō.

Linia przekazu Dharmy[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

  • 46/19. ?
  • 46/19. ?

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan.
  • Red. Yusen Kashiwahara i Koyu Sonoda. Sharpers of Japanese Buddhism.
  • Myōan Eisai (2008). Zapiski o zdrowotnym działaniu picia herbaty. Poznań: jeżeli p to q wydawnictwo.