Ekoetyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ekoetyka, również etyka środowiskowa, etyka ekologiczna - dział bioetyki obejmujący zagadnienia związane ze stosunkiem człowieka do przyrody ożywionej i nieożywionej oraz całego ekosystemu Ziemi. Jej przedmiotem są wartości, zasady, imperatywy i normy, które regulują lub mogłyby regulować ten stosunek.

Etyka ekologiczna to jeszcze młoda dyscyplina etyki stosowanej. Wyłoniła się w latach 70. XX w. po tym, jak wzrosło znaczenie problemów ekologicznych, których etyka do tej pory nie uwzględniała, koncentrując się na stosunkach międzyludzkich[1].

Na założeniach etyki ekologicznej Fukuoka Masanobu, japoński fitopatolog, stworzył koncepcję rolnictwa naturalnego, w którym uprawa roślin odbywa się bez klasycznych metod uprawy, czyli bez orki, bez nawożenia, bez pielenia, bez pestycydów[2].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. "Z Włodzimierzem Tyburskim, autorem książki "Pojednać się z Ziemią", rozmawia Darek Liszewski" w: "Zielone Brygady. Pismo Ekologów" nr 3 (57), Marzec 1994]
  2. PAKIET EDUKACYJNY DLA MŁODYCH ROLNIKÓW W KRAJACH NOWO PRZYJĘTYCH DO UNII EUROPEJSKIEJ. POZAROLNICZA DODATKOWA DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA, wydany przez EU Education and Culture, program Leonardo da Vinci, dokument pdf, s. 44-46, (pl), [04.10.2007].