Ekspedycja Discovery

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mapa pokazująca najważniejsze trasy pokonane w czasie wyprawy w latach 1902–04.
Linia czerwona: wyprawa na południe[1], listopad 1902 – luty 1903.
Linia czarna: wyprawa przez Góry Transantarktyczne na Płaskowyż Polarny, październik-grudzień 1903.
Linia niebieska: wyprawy do Cape Crozier, październik 1902, wrzesień i październik 1903.

Ekspedycja Discovery – nazwa zorganizowanej w latach 1901–1904 przez Royal Geographical Society i Royal Society Brytyjskiej Narodowej Ekspedycji Antarktycznej (ang. British National Antarctic Expedition, 1901–04) pod dowództwem Roberta F. Scotta, w której ponadto wzięli udział m.in. Ernest Shackleton, Edward Adrian Wilson, Frank Wild, Tom Crean i William Lashly.

Uczestnicy wyprawy popłynęli w kierunku Antarktydy na specjalnie przygotowanym do tego celu żaglowcu RRS Discovery[2]. Prowadzili badania na Morzu Rossa i na Ziemi Wiktorii; podczas eksploracji niezbadanych dotąd terytoriów dotarli na saniach aż do 82°17' szerokości geograficznej południowej, dalej, niż ktokolwiek przed nimi[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Punkt najdalej wysunięty na południe (ang. Farthest South) osiągnięty podczas tej wyprawy położony był na 82°17' szerokości geograficznej południowej.
  2. Statek ten przez dwie antarktyczne zimy (1902 i 1903 r.) tkwił uwięziony w lodach Zatoki McMurdo, 20 mil od otwartego morza. Dopiero w styczniu 1904 przybyły na pomoc z Wielkiej Brytanii dwa statki – Morning i Terra Nova, dzięki którym udało się wyprowadzić RRS Discovery poza lodowy pak.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]