Ekstraliga polska w hokeju na lodzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ekstraliga hokeja na lodzie
Polska Liga Hokejowa
Państwo  Polska
Oficjalny skrót PLH
Dyscyplina hokej na lodzie
Organizator rozgrywek Polska Liga Hokejowa
Data założenia 1955
Założyciel 10 klubów I ligi
oraz PZHL
Poprzednia nazwa I liga
(Ekstraklasa)
Przekształcona
na zawodową
1999
Data rozwiązania 2013
Nowa nazwa Polska Hokej Liga
Partner TV TVP Sport
RMF Maxxx (radiowy)
Rozgrywki
Zwycięzca Mistrz Polski
Niższy poziom ligowy I liga polska
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Legia Warszawa (1955)
Unia Oświęcim (1999)
Ostatni zwycięzca ComArch Cracovia (2013)
Najwięcej zwycięstw Podhale Nowy Targ – 19
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Oficjalna strona internetowa

Ekstraliga polska w hokeju na lodzie – najwyższa klasa ligowych rozgrywek hokeja na lodzie w Polsce.

Triumfator ligi zostaje Mistrzem Polski, zaś najsłabsza drużyna relegowana jest do I ligi. Rozgrywki o Mistrzostwo Polski pierwotnie były zarządzane przez Polski Związek Hokeja na Lodzie (w latach 1955-1999), zaś od 1999 przez Polską Ligę Hokejową (od sezonu 1999/2000 – liga zawodowa). W latach 1955-1999 zwyczajowo nazywana Ekstraklasą. W 2013 PZHL na mocy umowy przekazał organizację i zarządzanie najwyższej polskiej klasy rozgrywkowej spółce Polska Hokej Liga Sp. z o.o.[1] Polska ekstraklasa hokejowa od sezonu 2013/2014 będzie funkcjonować pod nazwą Polska Hokej Liga.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od pierwszego w historii sezonu zmagań o tytuł mistrza Polski (tj. roku 1927) do edycji 1955 zmagania, mające na celu wyłonienie najlepszej drużyny hokejowej w Polsce toczyły się dwuetapowym systemem nieligowym. W pierwszej fazie MP wszystkie zespoły walczyły w poszczególnych okręgach (w ich skład wchodziły po dwa lub trzy województwa), a najlepsze ekipy uzyskiwały awans do centralnego turnieju finałowego MP. Odbywał się on w mieście jednego z uczestników, a jego zwycięzca otrzymywał tytuł mistrzowski. Co prawda w okresie międzywojennym pojawiały się koncepcje powołania nowoczesnej ligi (najbliżej ku temu było w 1938, gdy z powodu planowanej reformy systemu na ligowy zrezygnowano nawet z przeprowadzenia MP), jednak nigdy nie udało się ich zrealizować (po 1939 przeszkodził temu wybuch II wojny światowej).

Wszystko uległo zmianie w 1955, gdy Polski Związek Hokeja na Lodzie podjął decyzję o gruntownej reformie systemu rozgrywek o MP i utworzeniu systemu ligowego I i II szczebla. Pierwszy z nich stanowiła I liga, zwyczajowo nazywana Ekstraklasą, zaś kolejnym była II liga. Rywalizację w nowej formule zainaugurowano w sezonie 1955/1956 w 8-zespołowej Ekstraklasie, a do premierowej rywalizacji zostało zakwalifikowanych 6 najlepszych drużyn sezonu 1955: Legia Warszawa, Gwardia Bydgoszcz, Górnik Katowice, Pomorzanin Toruń, Gwardia Katowice, Podhale Nowy Targ, a ponadto ŁKS Łódź i Start Katowice. Pierwszym ligowym mistrzem Polski został najlepszy polski zespół hokejowy lat 50. – Legia Warszawa, która tytuł wywalczyła z kompletem punktów (14 zwycięstw w 14 meczach) i bilansem bramkowym 130:17, natomiast pierwszym spadkowiczem okazała się Gwardia Katowice.

Przed sezonem 2009/10 nastąpiły kolejne zmiany w rozgrywkach. Dla uatrakcyjnienia I ligi wprowadzono bonus dla dwóch najlepszych zespołów pierwszej rundy – miały dołączyć do ekstraligi. Bonus wywalczyły: KTH Krynica i Polonia Bytom, z tym, że Polonia nie zdecydowała się na grę w Ekstralidze. Wakującego miejsca nie zajęła żadna z pozostałych dryżyn pierwszoligowych. W nowej, jedenastodrużynowej ekstralidze nastąpił podział na grupy „lepszą” i „gorszą”. W grupie lepszej rywalizowało 6 zespołów, dwie najlepsze z grupy gorszej (5 ekip) po drugiej rundzie dołączały do lepszej szóstki. W ten sposób tworzone były 4 pary przed rozgrywkami finałowymi play-off. Ekstraligę pierwotnie miały opuścić zespoły z miejsc jedenastego i dwunastego, jednak po rezygnacji Polonii spadek dotyczył tylko ostatniej, jedenastej drużyny.

Od 1971 najlepszy zawodnik ligowy, wybrany w plebiscycie, otrzymuje nagrodę – Złoty Kij.

Transmisje telewizyjne ze spotkań PLH od 2006 prowadzi stacja TVP Sport (obecne porozumienie przewiduje transmisje do 2016)[2].

26 kwietnia 2013 została powołana przez PZHL Polska Hokej Liga Sp. z o.o. celem organizacji i zarządzania ligą zawodową[3].

Medaliści rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1 miejsce 2 miejsce 3 miejsce Runda zasadnicza
1956 Legia Warszawa Górnik Katowice Start Katowice
1957 Legia Warszawa Górnik Katowice KTH Krynica
1958 Górnik Katowice Legia Warszawa Podhale Nowy Targ
1959 Legia Warszawa Górnik Katowice ŁKS Łódź
1960 Górnik Katowice Legia Warszawa Podhale Nowy Targ
1961 Legia Warszawa Górnik Katowice Podhale Nowy Targ
1962 Górnik Katowice Legia Warszawa Podhale Nowy Targ
1963 Legia Warszawa Podhale Nowy Targ Górnik Katowice
1964 Legia Warszawa Podhale Nowy Targ Polonia Bydgoszcz
1965 GKS Katowice Legia Warszawa Polonia Bydgoszcz
1966 Podhale Nowy Targ Legia Warszawa GKS Katowice
1967 Legia Warszawa GKS Katowice Pomorzanin Toruń
1968 GKS Katowice Pomorzanin Toruń Podhale Nowy Targ
1969 Podhale Nowy Targ GKS Katowice Pomorzanin Toruń
1970 GKS Katowice Podhale Nowy Targ Baildon Katowice
1971 Podhale Nowy Targ Naprzód Janów ŁKS Łódź
1972 Podhale Nowy Targ Baildon Katowice Naprzód Janów
1973 Podhale Nowy Targ Naprzód Janów Baildon Katowice
1974 Podhale Nowy Targ Baildon Katowice Naprzód Janów
1975 Podhale Nowy Targ Baildon Katowice GKS Katowice
1976 Podhale Nowy Targ Baildon Katowice Naprzód Janów
1977 Podhale Nowy Targ Naprzód Janów Baildon Katowice
1978 Podhale Nowy Targ Zagłębie Sosnowiec Naprzód Janów
1979 Podhale Nowy Targ Zagłębie Sosnowiec ŁKS Łódź
1980 Zagłębie Sosnowiec Podhale Nowy Targ ŁKS Łódź
1981 Zagłębie Sosnowiec Podhale Nowy Targ GKS Tychy
1982 Zagłębie Sosnowiec Podhale Nowy Targ Naprzód Janów
1983 Zagłębie Sosnowiec Polonia Bytom GKS Tychy
1984 Polonia Bytom Zagłębie Sosnowiec Podhale Nowy Targ
1985 Zagłębie Sosnowiec Polonia Bytom Podhale Nowy Targ
1986 Polonia Bytom Podhale Nowy Targ Naprzód Janów
1987 Podhale Nowy Targ Polonia Bytom Naprzód Janów
1988 Polonia Bytom GKS Tychy Zagłębie Sosnowiec
1989 Polonia Bytom Naprzód Janów Podhale Nowy Targ
1990 Polonia Bytom Podhale Nowy Targ Zagłębie Sosnowiec
1991 Polonia Bytom Unia Oświęcim Podhale Nowy Targ
1992 Unia Oświęcim Naprzód Janów Podhale Nowy Targ
1993 Podhale Nowy Targ Unia Oświęcim Polonia Bytom
1994 Podhale Nowy Targ Unia Oświęcim Górnik Katowice
1995 Podhale Nowy Targ Unia Oświęcim KKH Katowice
1996 Podhale Nowy Targ Unia Oświęcim TTH Toruń
1997 Podhale Nowy Targ Unia Oświęcim KKH Katowice
1998 Unia Oświęcim Podhale Nowy Targ KKH Katowice
1999 Unia Oświęcim KTH Krynica Podhale Nowy Targ
2000 Unia Oświęcim Podhale Nowy Targ KTH Krynica
2001 Unia Oświęcim GKS Katowice Polonia Bytom
2002 Unia Oświęcim GKS Katowice GKS Tychy
2003 Unia Oświęcim GKS Katowice Stoczniowiec Gdańsk Unia Oświęcim
2004 Unia Oświęcim Podhale Nowy Targ GKS Tychy Unia Oświęcim
2005 GKS Tychy Unia Oświęcim Cracovia Unia Oświęcim
2006 Cracovia GKS Tychy Podhale Nowy Targ Cracovia
2007 Podhale Nowy Targ GKS Tychy Cracovia Cracovia
2008 Cracovia GKS Tychy Podhale Nowy Targ GKS Tychy
2009 Cracovia GKS Tychy Podhale Nowy Targ Podhale Nowy Targ
2010 Podhale Nowy Targ Cracovia GKS Tychy Cracovia
2011 Cracovia GKS Tychy Unia Oświęcim Cracovia
2012 Ciarko PBS Bank KH Sanok Cracovia Unia Oświęcim Ciarko PBS Bank KH Sanok
2013 Cracovia JKH GKS Jastrzębie GKS Tychy Ciarko PBS Bank KH Sanok
2014 Ciarko PBS Bank KH Sanok GKS Tychy JKH GKS Jastrzębie GKS Tychy

Bilans klubów[edytuj | edytuj kod]

Liczba tytułów Nazwa klubu Lata triumfów
19 Podhale Nowy Targ 1966, 1969, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1987, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 2007, 2010
8 Unia Oświęcim 1992, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004
7 Legia Warszawa 1956, 1957, 1959, 1961, 1963, 1964, 1967
6 Polonia Bytom 1984, 1986, 1988, 1989, 1990, 1991
5 Zagłębie Sosnowiec 1980, 1981, 1982, 1983, 1985
5 Cracovia 2006, 2008, 2009, 2011, 2013
3 Górnik Katowice 1958, 1960, 1962
3 GKS Katowice 1965, 1968, 1970
2 KH Sanok 2012, 2014
1 KTH Krynica 1950
1 GKS Tychy 2005

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]