Ekstrawersja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Temperament eyesenck test.png

Ekstrawersja
sztywność
refleksyjność
powściągliwość
nietowarzyskość
spokój
drażliwość
wybuchowość
zmienność
impulsywność
aktywność
towarzyskość
otwartość
gadatliwość
wrażliwość
niefrasobliwość
żywość
beztroska
przywódczość
bierność
ostrożność
powaga
pojednawczość
wysoka kontrola
solidność
zrównoważenie
łagodność

Ekstrawersja (od łac. extra - "zewnątrz" i vertere - "zwracać się") - pojęcie wprowadzone przez Carla Gustava Junga w pracy Psychologische Typen (Typy psychologiczne, 1921). W psychologii oznacza ono cechę osobowości polegającą na tendencji do kierowania swojej percepcji i działań ku otoczeniu. Specyficzną formą nerwicy osób odznaczających się wysokim stopniem ekstrawersji jest zdaniem Junga histeria.

Information icon.svg Osobny artykuł: Introwersja i ekstrawersja.

Cechy ekstrawertyków[edytuj | edytuj kod]

Ekstrawertycy zwykle:

  • zyskują energię, kiedy przebywają z innymi, a tracą gdy są sami,
  • czerpią energię ze świata zewnętrznego, tj. podejmowanych przedsięwzięć, ludzi, miejsc i rzeczy, z którymi mają kontakt,
  • najpierw coś robią lub mówią, a potem myślą albo myślą podczas mówienia,
  • utrzymują większy kontakt wzrokowy z rozmówcą podczas mówienia, niż podczas słuchania,
  • mają wiele zainteresowań,
  • mówią szybko,
  • korzystają z pamięci krótkotrwałej,
  • osiągają lepsze wyniki niż introwertycy w szkole podstawowej,
  • pracują lepiej jeśli są chwaleni,
  • wolą nonsensowny dowcip.

Ekstrawersja, w przeciwieństwie do introwersji, składa się z następujących cech:

Ekstrawertyzm a układ nerwowy[1][edytuj | edytuj kod]

U ekstrawertyków dominuje część współczulna autonomicznego układu nerwowego, w związku z tym mogą:

  • nie w pełni kontrolować zachowania w sytuacjach stresowych,
  • posiadać duże pokłady energii, co może przekładać się m.in. na większą aktywność fizyczną,
  • nie odczuwać głodu przez dłuższy czas, w przeciwieństwie do introwertyków,
  • czuć się niekomfortowo podczas dłuższego odpoczynku,
  • nie wytrzymywać tempa życia, co skutkuje w uczucie zmęczenia, niechęci do życia, kryzysu wieku średniego.

Przypisy

  1. Marti Olsen Laney Mapowanie mózgu:Czy rodzimy się introwertykami? w: Introwertyzm to zaleta, str. 87, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2005 ISBN 83-7301-542-6

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]