Ekwowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ekwowie (starogrecki Αἴκουοι lub Αἴκοι, łac. Aequi) – starożytny lud italski żyjący w górzystym środkowym regionie Półwyspu Apenińskiego, na północnym wschodzie od Lacjum i w Środkowych Apeninach, na południe od dzisiejszej miejscowości Rieti i na północ od jeziora Fucine. Istnieli już zanim powstał Rzym. Około 500 roku p.n.e. Ekwowie rozprzestrzenili się na zachód, stanowiąc zagrożenie dla Rzymu i Lacjum. Długo walczyli z Rzymianami o niepodległość, jednak w rezultacie zostali przez nich podbici (od około 430 r. p.n.e. do 300 r. p.n.e. odbywał się proces romanizacji). Ich tereny zwane Ekwium - stały się koloniami rzymskimi.

Używali swojego języka - ekwińskiego, o którym niewiele wiadomo, najpewniej należał do rodziny języków italskich. Zachowała się jedynie jedna inskrypcja, zapisana pismem łacińskim. Znajduje się na kamiennej płycie na dnie jednego ze źródeł blisko Collemaggiore.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Allen Mason Ward, Fritz Moritz Heichelheim, Cedric A. Yeo, "A history of the Roman people", Prentice Hall, 2003
  • Glanville Price, "Encyclopedia of the languages of Europe", Wiley-Blackwell, 2000
  • H. H. Scullard, "A History of the Roman World, 753 to 146 BC", Routledge, 1980