Elżbieta Charlotta Wittelsbach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Elżbieta Charlotta Wittelsbach (ur. 19 listopada 1597 w Neumarkt in der Oberpfalz – zm. 26 kwietnia 1660 w Krośnie Odrzańskim) – księżniczka palatynatu reńskiego, elektorowa brandenburska.

Córka elektora Palatynatu Reńskiego Fryderyka IV i Luizy Orańskiej. Jej dziadkami byli Ludwik VI, elektora Palatynatu Reńskiego i Elżbieta Heska oraz Wilhelm I Orański i Charlotta de Bourbon.

24 lipca 1616 roku wyszła za mąż za księcia Jerzego Wilhelma Hohenzollerna, który trzy lata później został elektorem Brandenburgii. Małżeństwo miało na celu połączenie dwóch protestanckich domów Brandenburgii i Palatynatu.

Jej brat Fryderyk V był przywódcą Unii Ewangelickiej. Po klęsce w Czechach znalazł schronienie w Brandenburgii.

Elżbieta i Jerzy Wilhelm byli rodzicami:

Ostatnie lata swojego życia spędziła w Krośnie Odrzańskim, gdzie zmarła 26 kwietnia 1660. Pochowana została w krypcie Hohenzollernów w Katedrze Berlińskiej.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Fryderyk III Wittelsbach
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik VI Wittelsbach
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Hohenzollern
 
 
 
 
 
 
 
Fryderyk IV
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Filip Wielkoduszny
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Heska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Krystyna saska
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Charlotta
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wilhelm I, książę Nassau-Dillenburg
 
 
 
 
 
 
 
Wilhelm I Orański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Juliana Stolberg
 
 
 
 
 
 
 
Luiza Julianna Orańska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik III de Montpensier
 
 
 
 
 
 
 
Charlotta de Bourbon
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Jakobina de Longwy