Elżbieta Helena Sieniawska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elżbieta Helena Sieniawska
Elżbieta Helena Sieniawska
Elżbieta Sieniawska jako Minerwa
Szreniawa bez Krzyża
Szreniawa bez Krzyża
Data urodzenia 1669/1670
Data śmierci 1729
Miejsce śmierci Oleszyce
Rodzina Lubomirscy
Rodzice Stanisław Herakliusz Lubomirski
Zofia Opalińska
Małżeństwo Adam Mikołaj Sieniawski
Dzieci Zofia Sieniawska
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Elżbieta Helena Sieniawska (ur. 1669 lub 1670, zm. 1729) – córka Stanisława Herakliusza Lubomirskiego i Zofii Opalińskiej. Dwórka królowej Marii Kazimiery. Od 1687 roku żona Adama Mikołaja Sieniawskiego - później hetmana wielkiego koronnego. Po zawirowaniach wokół następstwa tronu polskiego i po jego zrzeczeniu się przez Augusta II, działała na rzecz porozumienia między carem Piotrem I i królem Szwecji Karolem XII. 8 sierpnia 1707 roku rozpoczęła obrady Rada Lubelska, ale w związku z rabunkami i innymi nadużyciami wojsk rosyjskich, Sejm zaczął popierać Ferenca Rákóczego, kandydata Elżbiety Sieniawskiej. W 1711 roku zaprosiła na uroczystości chrzcin swej córki Zofii – Piotra I, Augusta II i Rakoczego. Od królewicza Konstantego Sobieskiego kupiła Olesko i Tarnopol, a w 1720 roku dobra wilanowskie, gdzie owocem jej działalności są boczne skrzydła pałacu. Pałac wilanowski i pałac w Puławach przekazała w spadku swej córce Zofii (wówczas nazywającej się po mężu Dönhoff), która następnie wniosła go w posagu drugiemu mężowi - Augustowi Czartoryskiemu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]