Elżbieta Helena Sieniawska
| Elżbieta Helena Sieniawska | |
 Elżbieta Sieniawska jako Minerwa |
|
 Szreniawa bez Krzyża |
|
| Data urodzenia | 1669/1670 |
| Data śmierci | 1729 |
| Miejsce śmierci | Oleszyce |
| Rodzina | Lubomirscy |
| Rodzice | Stanisław Herakliusz Lubomirski Zofia Opalińska |
| Małżeństwo | Adam Mikołaj Sieniawski |
| Dzieci | Zofia Sieniawska |
Elżbieta Helena Sieniawska (ur. 1669 lub 1670, zm. 1729) – córka Stanisława Herakliusza Lubomirskiego i Zofii Opalińskiej. Dwórka królowej Marii Kazimiery. Od 1687 roku żona Adama Mikołaja Sieniawskiego - później hetmana wielkiego koronnego. Po zawirowaniach wokół następstwa tronu polskiego i po jego zrzeczeniu się przez Augusta II, działała na rzecz porozumienia między carem Piotrem I i królem Szwecji Karolem XII. 8 sierpnia 1707 roku rozpoczęła obrady Rada Lubelska, ale w związku z rabunkami i innymi nadużyciami wojsk rosyjskich, Sejm zaczął popierać Ferenca Rákóczego, kandydata Elżbiety Sieniawskiej. W 1711 roku zaprosiła na uroczystości chrzcin swej córki Zofii – Piotra I, Augusta II i Rakoczego. Od królewicza Konstantego Sobieskiego kupiła Olesko i Tarnopol, a w 1720 roku dobra wilanowskie, gdzie owocem jej działalności są boczne skrzydła pałacu. Pałac wilanowski przekazała w spadku swej córce Zofii (wówczas nazywającej się po mężu Dönhoff), która następnie wniosła go w wianie drugiemu mężowi - Augustowi Czartoryskiemu.
Bibliografia [edytuj]
- Dariusz Bąkowski-Kois, Zarządcy dóbr Elżbiety Sieniawskiej – studium historii mentalności 1704–1726. Kraków 2005. ISBN 83-88737-97-X.
