Elżbieta Kazimierzówna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elżbieta z mężem Bogusławem V

Elżbieta (ur. ok. 1326, zm. w 1361) – królewna polska, księżna pomorska z dynastii Piastów.

Elżbieta była najstarszą córką króla Polski Kazimierza III Wielkiego i Aldony Anny. Skierowany głównie przeciwko zakonowi krzyżackiemu układ o współpracy polsko-pomorskiej między Kazimierzem Wielkim a księciem wołogosko-słupskim Bogusławem V, zawarty 24 lutego 1343 w Poznaniu, został wzmocniony ogłoszeniem zaręczyn Elżbiety i Bogusława. Ślub i wesele odbyły się w dniu świętego Macieja Apostoła także w Poznaniu. Elżbieta w posagu dostała od ojca 20 tysięcy kop groszy praskich.

Księżna często przebywała na zamku w Darłowie. Urodziła córkę, również noszącą imię Elżbieta i syna Kazimierza zwanego powszechnie Kaźkiem. Córka Elżbiety w 1363 została wydana przez dziadka Kazimierza Wielkiego w Krakowie za cesarza rzymsko-niemieckiego Karola IV Luksemburskiego. Jedna z wielu wydanych z tej okazji uczt przeszła do historii jako uczta u Wierzynka. Elżbieta jednak nie doczekała tego wydarzenia, gdyż zmarła w 1361 w klasztorze augustianów eremitów w Świątkach (obecnie część Szczecinka). Tam też została pochowana.

Elżbieta jest patronką I Liceum Ogólnokształcącego w Szczecinku, gdzie corocznie odbywają się Elżbietanki, święto szkoły i jej patronki. Często towarzyszy im inscenizacja uczty u Wierzynka.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]