Elżbieta Krystyna Braunschweig-Wolfenbüttel-Bevern

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elisabeth Christine von Braunschweig-Wolfenbüttel-Bevern
królowa Prus
Królowa Prus
Okres panowania od 1740
do 1786
Żona króla Fryderyka II Wielkiego
Poprzedniczka Zofia Dorota Hanowerska
Następczyni Fryderyka Luiza Hessen-Darmstadt
Dane biograficzne
Dynastia Braunschweig-Wolfenbüttel-Bevern
Urodzona 8 listopada 1715
Koronowana 1740
Zmarła 13 stycznia 1797
Ojciec Ferdynand Albert II Brunswick-Lüneburg
Matka Antonina Amalia Brunswick-Lüneburg
Dzieci nie miała
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Elżbieta Krystyna Braunschweig-Wolfenbüttel-Bevern (ur. 8 listopada 1715 w Wolfenbüttel, zm. 13 stycznia 1797 w Berlinie) – królowa Prus.

Jej rodzicami byli Ferdynand Albert II Brunswick-Lüneburg, książę Braunschweig-Lüneburg oraz jego żona - Antonina Amalia Brunswick-Lüneburg. Elżbieta Krystyna wyszła za mąż za Fryderyka II, króla Prus. Uroczystość odbyła się 12 czerwca 1733 roku. Para książęca mieszkała później razem w Neuruppin oraz w zamku, w Rheinsberg.

W 1740 roku odbyła się koronacja Fryderyka II i Elżbiety Krystyny. Elżbieta zamieszkała razem z mężem w pałacu Niederschönhausen w Berlinie. Małżeństwo, będące wynikiem proaustriackiej polityki Fryderyka Wilhelma, było z punktu widzenia Elżbiety nieudane, a Fryderyk uważał je po prostu za niecelowe. Elżbieta Krystyna, choć piękna, nie odznaczała się poczuciem humoru ani wykształceniem, była naiwna, a jej religijność nie szła w parze z oświeceniowymi upodobaniami Fryderyka czy Wilhelminy. Była ona zupełnym przeciwieństwem swojego męża, który doceniał jednak jej starania o przypodobanie się mu, dobre serce i pogodę ducha. Całkowitej niechęci do niej nabrał dopiero w późniejszych latach. Według wielu historyków małżeństwo nie było nigdy skonsumowane, jako że najprawdopodobniej Fryderyk przebył w młodości poważną chorobę weneryczną, zakończoną operacją, uniemożliwiającą mu współżycie, bądź, według innych źródeł, przejawiał skłonności homoseksualne[1]. Fakt ten jednak nie znajduje potwierdzenia w źródłach.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Salmonowicz: Fryderyk II. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1981, s. 31-32. ISBN 83-04-02004-1.