Elżbieta Połońska
Elżbieta Połońska (ros. Елизаве́та Григо́рьевна Поло́нская) (ur. 26 czerwca / 14 czerwca 1890 w Warszawie, zm. 11 stycznia 1969 w Leningradzie) – poetka, tłumaczka, dziennikarka i lekarka rosyjska pochodzenia polsko-żydowskiego.
Urodziła się w rodzinie inżyniera budowlanego Grzegorza Mowszensona. W domu posługiwała się językami polskim i jidysz. W wieku 9 lat rozpoczęła naukę w łódzkim gimnazjum żeńskim. W rewolucyjnym roku 1905 z obawy przed pogromami rodzice wysłali ją do Berlina, a po czterech miesiącach kontynuowała naukę w gimnazjum w Sankt Petersburgu. Tam zetknęła się z działaczami opozycji. W roku 1908 w obawie przed aresztowaniem wyjechała do Paryża. Rozpoczęła studia medyczne na Sorbonie, a po ich zakończeniu 1914 rozpoczęla pracę lekarza w jednym z paryskich szpitali, a potem w szpitalu frontowym koło Nancy. W wolnych chwilach zajmowała się poezją.
W roku 1921 ukazał się w piotrogradzkim wydawnictwie „Erato” tom jej poezji zatytułowany „Знаменья”, a w roku 1923 drugi tom „под каменным дождем”. Utrzymywała się z pracy dziennikarza w „Piotrogrodzkiej Prawdzie”.
Do roku 1934 pracowała w szpitalach, nie tracąc kontaktu z literaturą. Została członkiem grupy „Bracia Serafiońscy”.
W latach dwudziestych tłumaczyła dzieła Szekspira, Victora Hugo, Kiplinga, Juliana Tuwima i innych.
Podczas II wojny światowej znów została lekarzem frontowym, nie porzucając jednak twórczości poetyckiej.
Źródła [edytuj]
- «Полонская, Елизавета Григорьевна» Большой энциклопедический словарь
- «Полонская Елизавета», Электронная еврейская энциклопедия
