Elżbieta Stuart
Z Wikipedii
Elżbieta Stuart (19 sierpnia 1596 - 13 lutego 1662) - księżniczka szkocka, elektorka Palatynatu Reńskiego, królowa Czech.
Urodziła się w pałacu Falkland, w Fife, jako najstarsza córka króla Szkocji i późniejszego króla Anglii - Jakuba Stuarta, i królowej Anny Duńskiej. Była starszą siostrą późniejszego króla Karola I. Po wymarciu dynastii Stuartów w 1714, tron Anglii odziedziczyli jej bezpośredni potomkowie - władcy Hanoweru (dynastia hanowerska).
Elzbieta została nazwana tak na cześć królowej Anglii - Elżbiety I, ponieważ jej ojciec chciał przypochlebić się starej władczyni, po której śmierci chciał odziedziczyć królestwo. Kiedy Elżbieta miała 6 lat, w 1603, jej sławna imieniczka zmarła i jej ojciec rzeczywiście został królem Anglii, a to uczyniło z jego małej córki atrakcyjną kandydatkę na żonę.
[edytuj] Małżeństwo
14 lutego 1613 poślubiła ona Fryderyka V, elektora Palatynatu Reńskiego, i zamieszkała w Heidelbergu. Fryderyk był dowódcą protestanckiego przymierza w Cesarstwie Rzymskim Narodu Niemieckiego, znanego jako Unia Ewangelicka. Elżbieta została jego żoną, aby przypieczętować przyjaźń jej ojca z protestanckimi książętami niemieckimi. Elżbieta i Fryderyk mieli 13 dzieci:
- Fryderyka Henryka (1614–1629),
- Karola Ludwika (1617–1680), od 1648 elektora Palatynatu,
- Elżbietę (1618–1680),
- Ruperta (1619–1682), bohatera Angielskiej Wojny Domowej,
- Maurycego (1620–1652), który brał udział w Angielskiej Wojnie Domowej,
- Louizę Hollandynę (1622–1709),
- Ludwika (1624–1625),
- Edwarda (1625–1663),
- Henriettę Marię (1626–1651),
- Jana Filipa Fryderyka (1627–1650),
- Charlottę (1628–1631),
- Zofię (1630–1714), matkę Jerzego I Hanowerskiego - króla Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz Zofii Szarlotty Hanowerskiej - żony elektora brandenburskiego, księcia a następnie króla Prus - Fryderyka I Hohenzollerna i matki króla Prus Fryderyka Wilhelma I Hohenzollerna,
- Gustawa Adolfa (1632–1641).
[edytuj] Zimowa Królowa
W 1619 Fryderykowi zaoferowano koronę Czech, a ten się zgodził. Rządził jednak bardzo krótko i Elżbieta stała się znana jako Zimowa królowa. Czasem zwano ją również Królową Serc, ponieważ była bardzo popularna. Para zmuszona została tymczasem do udania się na wygnanie i zamieszkała w Hadze, gdzie w 1632 Fryderyk zmarł.
Elżbieta pozostała w Holandii, nawet po tym jak jej syn, Karol I Ludwik, odziedziczył stanowisko swojego ojca jako elektor Palatynatu Reńskiego, w 1648. Po restauracji monarchii Stuartów w Anglii, Elżbieta udała się do Londynu, w odwiedziny do swojego bratanka, Karola II i tam zmarła.
Jej córka znana później jako Zofia Hanowerska i jej potomkowie, na mocy angielskiego Act of Settlement z (1701) r. zostali następcami tronu angielskiego, tak więc wszyscy królowie Wielkiej Brytanii, począwszy od Jerzego I Hanowerskiego, są potomkami Elżbiety Stuart.
