Elastyczne formy zatrudnienia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Elastyczne formy zatrudnienia (ang. flexible forms of employment, EFZ) – nietypowe formy zatrudnienia charakteryzujące się elastycznością czasu i miejsca pracy, formy stosunku pracy (preferowanie kontraktów cywilnoprawnych ponad tradycyjnymi umowami o pracę z jednym pracodawcą), formy relacji pracownika z pracodawcą, wynagrodzenia (m.in. zadaniowe) i zakresu pracy.

Cele[edytuj | edytuj kod]

Stosowanie elastycznych form zatrudnienia pozwala pracodawcom m.in. lepiej dostosowywać się do zmieniającego się popytu i obniżyć koszty, a pracownikom – pogodzić obowiązki zawodowe z życiem prywatnym.

Adresaci[edytuj | edytuj kod]

Elastyczne formy zatrudnienia stanowią rozwiązanie dla osób, które nie mogą pracować w pełnym wymiarze godzin lub w jednym miejscu pracy, m.in. dla matek wychowujących dzieci, osób młodych, osób niepełnosprawnych, a także specjalistów i przedstawicieli wolnych zawodów niezainteresowanych stałym zatrudnieniem.

Formy organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Do najczęściej spotykanych form elastycznego zatrudnienia w Polsce i na świecie należą:

Promocją elastycznych form zatrudnienia zajmuje się m.in. Europejski Fundusz Społeczny w ramach Inicjatywy Wspólnotowej Equal.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Adrian Grycuk: Najważniejsze tendencje na rynkach pracy w krajach rozwiniętych. W: "Studia BAS" [on-line]. Biuro Analiz Sejmowych, 4/2013. [dostęp 2013-12-30]. s. 18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]