Elativus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Elativus - przypadek w językach aglutynacyjnych i fleksyjnych oznaczający opuszczenie przez desygnat pewnego określonego obiektu. Występuje w językach ugrofińskich, zwłaszcza języku węgierskim, języku estońskim i fińskim.

Język fiński[edytuj | edytuj kod]

Końcówką elatiwu w języku fińskim jest -sta lub -stä. Wybór końcówki zależy od harmonii samogłosek. Ta sama końcówka obowiązuje w liczbie mnogiej. Z uwagi na to, że końcówka zaczyna się dwiema spółgłoskami, wywołuje zazwyczaj zjawisko wymiany stóp, w wyniku którego rdzeń wyrazu przyjmuje tzw. stopę słabą.

  • metsä (las) - metsästä (z lasu) metsistä (z lasów)
  • Puola (Polska) - Puolasta (z Polski)
  • he tulevat Puolasta - oni przyjeżdżają z Polski (także: pochodzą z Polski)

Język węgierski[edytuj | edytuj kod]

Końcówką elatiwu jest -ból lub -ből. Podobnie jak w języku fińskim wybór końcówki zależy od harmonii samogłosek. Ta sama końcówka obowiązuje w liczbie mnogiej.

  • vonat (pociąg) - vonatból (z pociągu) vonatokból (z pociągów)
  • ezüst (srebro) - ezüstből (ze srebra)

Patrz również[edytuj | edytuj kod]

lista przypadków