Electromagnetic Railgun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Electromagnetic railgun – rodzaj kinetycznej broni artyleryjskiej opracowany z myślą o nowych jednostkach Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych (US Navy) i Amerykańskich Sił Lądowych (US Army). Inne wersje tej broni są opracowywane jako broń przeciwlotnicza (pociski naddźwiękowe) czy jako wyrzutnia wojskowych satelitów.

Wystrzał testowy z działa kinetycznego, 2008 r.

Ogólna zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Działo kinetyczne zwane też działem szynowym. Zasada działania jest dość prosta mimo stopnia zaawansowania technologicznego broni:

  1. Pocisk zbudowany jest z dobrego przewodnika (lub co najmniej pokryty dość grubą warstwą materiału przewodzącego) i umieszczony pomiędzy dwiema przewodzącymi szynami. Początek szyn (licząc od tyłu lufy) jest podłączany do zasilania.
  2. W momencie włączenia zasilania powstaje obwód szyna-pocisk-szyna, przez który płynie znaczny prąd. Obwód ten wytwarza silne poprzeczne pole magnetyczne. Na szyny oraz pocisk działa siła elektrodynamiczna starająca się rozsunąć szyny i wyrzucić pocisk. Szyny są unieruchomione, więc siła elektrodynamiczna wykonuje pracę tylko względem pocisku.

Problemy techniczne[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcja pomimo pozornej prostoty stwarza istotne problemy.

  1. Działo jest zasilane olbrzymimi prądami (w wersji US Navy ok. 5 MA), których dostarczenie wymaga stosowania wielkich i ciężkich źródeł zasilania[potrzebne źródło].
  2. Na powierzchni styku pocisku z szynami powstaje plazma, która powoduje erozję szyn (w obecnych systemach wymagają one wymiany już po kilku strzałach)[potrzebne źródło].
  3. Siły działające na szyny są znaczne, co stawia wysokie wymagania mechaniczne dla konstrukcji.

Oczekiwane osiągi[edytuj | edytuj kod]

Pociski wystrzelone z działa tego typu mogłyby osiągnąć prędkość odpowiadającą Ma = 8 (ok. 2700 m/s), czyli ośmiokrotnie większą niż prędkość dźwięku. Pocisk taki mógłby nie posiadać żadnej głowicy bojowej, czy ładunku wybuchowego, gdyż sama jego energia kinetyczna (ok. 2 MJ dla pocisku o masie 2 kg poruszającego się z prędkością odpowiadającą Ma = 4) wystarczyłaby do niszczenia celów. Do niszczenia samolotów na lotniskach, anten radarów i do zwalczania siły żywej oraz tzw. celów miękkich pocisk ma być wystrzeliwany z działa, a przed bezpośrednim trafieniem pocisk uwalniałby chmurę stalowych kul niszczących cele swoją wielką energią kinetyczną. Duża prędkość i wg przewidywań mała masa pocisku pozwoliłyby na osiągnięcie nieosiągalnego dla prochowych dział zasięgu 300 mil morskich (555 km). Do zasilania jednego działa tego typu potrzeba 15 MW mocy.

Potencjalne zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Działo ma zostać umieszczone jako podstawowa broń artyleryjska na okrętach Floty USA i być może Wielkiej Brytanii. Przede wszystkim jest projektowana dla nowych krążowników typu CG(X) (obecnie projektowanych następców jednostek typu Ticonderoga), być może także pojazdów programu Future Combat Systems. Obecnie agencja DARPA prowadzi badania nad skonstruowaniem dużego działa elektromagnetycznego ulokowanego pod górą. Miałoby ono niszczyć pociski ponaddźwiękowe oraz wystrzeliwać na orbitę okołoziemską wojskowe satelity[potrzebne źródło].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maksymilian DURA, Artyleria bez prochu - railgun "Raport wojsko technika obronność" 2007 nr 4, s. 52-58

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]