Elektro-Ł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Model satelity Elektro-Ł na targach CeBIT 2011

Elektro-Ł (GOMS-2) – druga generacja rosyjskich geostacjonarnych satelitów meteorologicznych.

Do zadań satelitów należy:

  • Wykonywanie zdjęć powierzchni Ziemi do celów hydrologicznych i meteorologicznych, w tym zdjęć pokrywy chmur
  • Zbieranie danych pomiarowych dotyczących heliosfery, jonosfery i magnetosfery
  • Odbieranie wezwań ratunkowych w systemie Cospas-Sarsat

Budowa satelity[edytuj | edytuj kod]

Element satelitarny systemu tworzą satelity budowane przez Stowarzyszenie Naukowo-Produkcyjne Siemiona A. Ławoczkina, w oparciu o firmową platformę Nawigator.

Pojedynczy statek ma masę startową ok. 1740 kg, pusty 1620 kg, w tym 435 kg ładunku użytecznego. Stabilizowany jest trójosiowo z dokładnością powyżej 0,05º i dryfem kątowym <0,0005º/s.

Wydajność paneli ogniw słonecznych, przy końcu trwania misji (10 lat), wynosi 1700 W. Średnie zużycie energii, ok. 700 W.

Satelity przenoszą odbiorniki systemu wezwań ratunkowych Cospas-Sarsat.

Łączność[edytuj | edytuj kod]

Przesyłanie danych na Ziemię odbywa się w paśmie X (7,5 GHz) z prędkością 2,56-15,36 Mbps, lub w paśmie S (1,7 GHz), gdy przesyłane do satelitów pośredniczących. Bezpośrednie wysyłanie z Ziemi odbywa się na częstotliwości 400 MHz lub przez satelity pośredniczące, na częstotliwości 470 MHz.

Satelita odbiera gotowe produkty hydro-meteorologiczne w paśmie X (8,2 GHz) i przekazuje je do odbiorców w paśmie S (1,7 GHz), w formatach HRIT, LRIT i WEFAX

Satelita pośredniczy w wymianie danych między regionalnymi centralami hydrologiczno-meteorologicznymi na falach pasma X (7,5 i 8,2 GHz), z prędkościami do 15,36 Mbps

Komunikaty ratownicze Cospas-Sarsat odbierane są na częstotliwości 406 MHz i retransmitowane na częstości 1,54 GHz.

Instrumenty[edytuj | edytuj kod]

  • MSU-GS (masa 106 kg, zużycie energii ≤ 150 W)
Dziesięciokanałowy radiometr zbudowany przez Federal State Unitary Enterprise przy Rosyjskim Instytucie Naukowym Inżynierii Urządzeń Kosmicznych (ros. RNIIKP). Prowadzi pomiary światła odbitego od Ziemi, temperatury jasnościowej i wilgotności troposfery. Kąt widzenia przyrządu wynosi 20±0.5º × 20±0.5º. Stosunek sygnału do szumu ≥200, dla zakresu widzialnego i bliskiej podczerwieni.
Pasmo Rozpiętość widmowa
(FWHM) [µm]
Rozdziel. przestrzenna [km] NEDT[1] przy 300K Zastosowanie
VNIR 0,5-0,65
0,65-0,80
0,8-0,9
1 Zdjęcia pokrywy chmur
(pasmo odbijanego światła słonecznego)
MWIR1 3,5-4,0 1 0,8 Zdjęcia nocne i pokrywy chmur
MWIR2 5,7-7,0
7,5-8,5
8,2-9,2
4 0,4
0,1-0,2
0,1-0,2
Para wodna
TIR1 9,2-10,2
10,2-11,2
4 0,1-0,2
0,1-0,2
Temperatura powierzchni morza i para wodna
TIR2 11,2-12,5 4 0,1-0,2 Temperatura powierzchni morza i para wodna
  • GGAK-E (masa 50 kg, zużycie energii 50 ~W)
Zespół instrumentów i eksperymentów heliogeofizycznych:
    • SKIF-6 - spektrometr promieniowania korpuskularnego
    • SKL-E - spektrometr słonecznego promieniowania kosmicznego
    • GALS-E - detektor galaktycznego promieniowania kosmicznego
    • ISP-2M - miernik stałej słonecznej
    • VUSS-E - miernik słonecznego promieniowania ultrafioletowego
    • DIR-E - detektor strumienia słonecznego promieniowania rentgenowskiego
    • FM-E - magnetometr trójosiowy
  • Geostationary Search & Rescue (GEOS&R)
Urządzenie odbiorczo-nadawcze systemu powiadamiania ratunkowego Cospas-Sarsat:
    • dwa niskoszumowe wzmacniacze 406 MHz (współdzielone z innymi urządzeniami satelity)
    • dwa odbiorniki 406 MHZ z podwójną konwersją
    • dwa nadajniki 1,5 GHZ o mocy 4 W, z modulacją fazy
    • antena odbiorcza 406 MHz
    • antena nadawcza 1544,5 MHz

Lista satelitów[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Równoważna różnica temperatur na poziomie szumów

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]