Elektroda kalomelowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schemat elektrody kalomelowej

Elektroda kalomelowa - półogniwo, elektroda, elektroda drugiego rodzaju, którą stanowi rtęć stykająca się z chlorkiem rtęci(I) (w celu zabezpieczenia elektrody przed obecnością Hg^{2+} do sporządzenia jej nie używa się czystego kalomelu, lecz pasty kalomelowej zawierającej niewielkie ilości rozdrobnionej rtęci) w roztworze chlorku potasu (KCl).

Schematycznie tę elektrodę można przedstawić następująco[1]:

 Hg \mid Hg_2Cl_{2(s)} \mid KCl_{(nas.)}, \;\;E_o = 0,242 V \;\; dla \;\; 25^\circ C

Reakcja elektrodowa[1]:

Hg_2Cl_2 + 2e^- \rightleftarrows 2Hg_{(c)} + 2Cl^-_{(r)}

wskazuje, że potencjał takiego półogniwa zależy od stężenia jonów chlorkowych. Stosując nasycony roztwór jonów Cl^- (np. KCl), uzyskuje się półogniwo o stałym potencjale, który w określonej temperaturze wynosi[1]:

  • 0,257 V (0 °C),
  • 0,244 V (25 °C)[2],
  • 0,223 V (50 °C).

Elektroda kalomelowa jest często stosowana w praktyce laboratoryjnej jako półogniwo odniesienia do pomiaru potencjału innych półogniw, zamiast niewygodnej w użyciu elektrody wodorowej.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Pod red. Marciniaka J.: Ćwiczenia laboratoryjne z biomateriałów. Gliwice: Wydawnictwo Politechniki Śląskiej, 1999, s. 33-34.
  2. PN-EN ISO 17475:2010. Korozja metali i stopów. Elektrochemiczne metody badań. Wytyczne wykonania potencjostatycznych i potencjodynamicznych pomiarów polaryzacyjnych.. s. 16.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]