Elektroda kalomelowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schemat elektrody kalomelowej

Elektroda kalomelowapółogniwo, elektroda drugiego rodzaju, którą stanowi rtęć stykająca się z chlorkiem rtęci(I) (kalomelu). W celu zabezpieczenia elektrody przed obecnością Hg2+, do sporządzenia jej nie używa się czystego kalomelu, lecz pasty kalomelowej zawierającej niewielkie ilości rozdrobnionej rtęci w roztworze chlorku potasu (KCl)[1].

Schematycznie tę elektrodę można przedstawić następująco[2]:

Hg | Hg2Cl2(s) | KCl(nas.)      E0 = 0,244 V (25 °C)

Reakcja elektrodowa[2]:

Hg2Cl2 + 2e ⇌ 2Hg + 2Cl

wskazuje, że potencjał takiego półogniwa zależy od stężenia jonów chlorkowych. Stosując nasycony roztwór jonów Cl (np. KCl), uzyskuje się półogniwo o stałym potencjale, który w określonej temperaturze wynosi[2]:

  • 0,257 V (0 °C),
  • 0,244 V (25 °C)[3],
  • 0,223 V (50 °C).

Elektroda kalomelowa jest często stosowana w praktyce laboratoryjnej jako półogniwo odniesienia do pomiaru potencjału innych półogniw, zamiast niewygodnej w użyciu elektrody wodorowej.

Przypisy

  1. Andrzej Cygański, Podstawy metod elektroanalitycznych, WNT, 1999 (wyd. III), str. 121.
  2. 2,0 2,1 2,2 Ćwiczenia laboratoryjne z biomateriałów. J. Marciniak (red.). Gliwice: Wydawnictwo Politechniki Śląskiej, 1999, s. 33-34.
  3. PN-EN ISO 17475:2010. Korozja metali i stopów. Elektrochemiczne metody badań. Wytyczne wykonania potencjostatycznych i potencjodynamicznych pomiarów polaryzacyjnych.. s. 16.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]