Elektroda wodorowa
Elektroda wodorowa – w elektrochemii, elektroda gazowa, wykonana z platyny pokrytej czernią platynową, omywaną gazowym wodorem pod ciśnieniem cząstkowym 101,325 kPa w temperaturze 273,15 K, zanurzona w roztworze o jednostkowej aktywności jonów wodorowych[potrzebne źródło].
Przez międzynarodową konwencję, elektroda wodorowa używana jest jako punkt odniesienia potencjału w elektrochemii. Przyjęto jej potencjał standardowy za zero 
(we wszystkich temperaturach)[1] Potencjały innych elektrod odnoszą się do potencjału tej elektrody (w tej samej temperaturze). Odniesienie potencjału metalu do elektrody wodorowej jako standardu wynika między innymi ze sposobu reakcji metali z kwasami.
Wyróżnia się standardową elektrodę wodorową (SEW) pracującą w warunkach standardowych i normalną elektrodę wodorową (NEW) pracującą w warunkach normalnych. Czasem również wyróżnia się odwracalną elektrodę wodorową (gdy pH <> 0 lub ciśnienie gazowego wodoru <> 100 kPa).
Potencjał absolutny standardowej elektrody wodorowej oszacowany jest na 4,44 ± 0,02 V (w 25 °C)[1].
[edytuj] Powtarzalność i interferencje
Elektroda wodorowa cechuje się znakomitą powtarzalnością (bias mniejszy niż 10 μV przy porównaniu potencjału dwóch dobrze wykonanych elektrod wodorowych[2]).
Ze względu na adsorbcje, ważne jest chronienie powierzchni elektrody i elektrolitu od substancji organicznych i tlenu atmosferycznego. Nieorganiczne jony, które mogą się redukować również powinny być unikane (na przykład, Fe3+, CrO42-).
Kationy redukujące się i osadzające się na elektrodzie również mogą być źródłem błędów w działaniu elektrody: srebro, rtęć, miedź, ołów, kadm i tal.
Substancje które mogą zdezaktywować ("zatruć") punkty katalityczne na powierzchni elektrody wodorowej to arsen, siarczki i inne związki siarki, substancje koloidalne, alkaloidy, i materiały spotykane w organizmach żywych[3].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Standard hydrogen electrode (ang.) [w:] A.D. McNaught, A. Wilkinson: IUPAC. Compendium of Chemical Terminology („Gold Book”). Wyd. 2. Oksford: Blackwell Scientific Publications, 1997. Wersja internetowa: M. Nic, J. Jirat, B. Kosata: Standard hydrogen electrode (ang.), aktualizowana przez A. Jenkins. doi:10.1351/goldbook.S05917
- ↑ D.T. Sawyer, A. Sobkowiak, J.L. Roberts, Jr., "Electrochemistry for Chemists, 2nd edition", John Wiley and Sons, Inc., 1995.
- ↑ D.J.G. Ives, G.J. Janz, "Reference Electrodes. Theory and Practice", Academic Press, 1961.
