Elektrofor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elektrofor. Rysunek z 1840 r.
Indukowanie ładunku w elektroforze. Rysunek z początków XX w.

Elektrofor - przyrząd, generator ładunku elektrycznego. W jego działaniu wykorzystuje się zjawisko indukcji elektrostatycznej. Skonstruowany został po raz pierwszy przez szwedzkiego fizyka Johana Wilckego a udoskonalony i spopularyzowany w roku 1775 przez włoskiego fizyka Alessandra Voltę.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Elektrofor składa się z dwóch płyt. Pierwsza nieruchoma płyta jest wykonana z dielektryka (pierwotnie był to wosk lub naturalna żywica, obecnie - tworzywo sztuczne). Druga płyta jest metalowa. Jest ona wyposażona w uchwyt odizolowany od płyty.

Generowanie ładunku elektrycznego[edytuj | edytuj kod]

Celem działania elektroforu jest naładowanie ładunkiem elektrycznym metalowej płyty. Uzyskuje się to wykonując kolejno następujące czynności

  • Przez pocieranie elektryzuje się płytę z dielektryka.
  • Płytę metalową przybliża się do naelektryzowanej płyty.
  • Podczas zbliżenia uziemia się płytę metalową (można zrobić to przez dotknięcie jej palcem).
  • Odłącza się uziemienie.
  • Płytę metalową odsuwa się od płyty z tworzywa sztucznego.

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

W wyniku zbliżenia płyty metalowej do naelektryzowanej płyty z dielektryka ma miejsce naelektryzowanie metalowej płyty przez indukcję elektrostatyczną (rozsunięcie się ładunków elektrycznych). Po uziemieniu górnej powierzchni płyty metalowej i odpłynięciu z niej nadmiaru ładunku ujemnego, na płycie pozostaje nadmiar ładunku dodatniego, nawet po usunięciu uziemienia. Po oddaleniu płyta pozostaje nadal naładowana dodatnio.

Czynności elektryzowania płyty metalowej od płyty z tworzywa sztucznego można powtarzać wielokrotnie, dopóki ta druga jest naelektryzowana.

Z elektrycznego punktu widzenia elektrofor może być traktowany jako kondensator o ruchomych płytkach. Przy czym płytka dielektryczna ma stały ujemny ładunek.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]