Elektrotachyskop

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Elektrotachyskop na ilustracji w piśmie "American Scientific" (1889)

Elektrotachyskop (pl. elektryczny szybkowidz) – wynalazek niemieckiego fotografa Ottomara Anschütza, pochodzący z 1887 roku.

Urządzenie oparte było na podobnym pomyśle co zoetrop. Składało się z obrotowej tarczy, na której umieszczone były obrazy, przedstawiające kolejne fazy ruchu. Oświetlane były one za pomocą rurki Geisslera. Obrazy, sprawiające wrażenie ruchomych, pojawiały się w okienku, umieszczonym na wysokości oczu widza[1][2]. Elektrotachyskop posiadał pewne ograniczenia - jednocześnie mogło z niego korzystać niewielu widzów, a ponadto nie mógł on wykorzystywać więcej niż 100 diapozytywów, co ograniczało długość ruchomych obrazów, które można było dzięki niemu uzyskać[2].

Sposób w jaki obrazy z urządzenia prezentowane były widzowi czyni z elektrotachyskopu zapowiedź telewizji[1]. Urządzenie wyprodukowała w Berlinie firma Siemens & Halske. Urządzenie prezentowane było na Wystawie Światowej w Chicago w 1893 roku. W 1894 roku Anschütz opatentował kolejną wersję urządzenia, tym razem składającą się z dwóch obrotowych dysków z obrazami[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Andrzej Gwóźdź Skąd się (nie) wzięło kino, czyli parahistorie obrazu w ruchu. W: Kino nieme. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 2010, s. 31. ISBN 978-83-242-1297-2.
  2. 2,0 2,1 The History of the Discovery of Cinematography 1885–1889 (ang.). [dostęp 2010-11-10].
  3. The concise Cinegraph : encyclopedia of German cinema. New York: Berghahn Books, 2009. ISBN 978-1-57181-655-9.