Elektrownia Battersea

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Elektrownia Battersea
Obiekt zabytkowy nr rej. 1357620
Elektrownia Battersea
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Anglia
Typ budynku elektrownia węglowa (nieczynna)
Styl architektoniczny modernizm
Położenie na mapie gminy Wandsworth
Mapa lokalizacyjna gminy Wandsworth
Elektrownia Battersea
Elektrownia Battersea
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Elektrownia Battersea
Elektrownia Battersea
Ziemia 51°28′52″N 0°08′40″W/51,481111 -0,144444Na mapach: 51°28′52″N 0°08′40″W/51,481111 -0,144444
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Elektrownia Battersea i Chelsea Bridge

Elektrownia Battersea – pierwsza tego typu opalana węglem elektrownia znajdująca się na południowym brzegu Tamizy w Londynie.

Elektrownia Battersea jest największą budowlą z cegły w Europie. Zbudowana została na konstrukcji stalowej podobnej do tej z której buduje się wieżowce. Jej budowa była odpowiedzią rządu na powstające prywatne elektrownie oraz częścią planu upaństwowienia przemysłu energetycznego lub przekazanie go w ręce dużych firm zrzeszonych w London Power Company. Projekt ten miał również na celu ujednolicenia napięcia i częstotliwości.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Modernistyczny budynek zaprojektował Sir Gilles Gilbert, architekt i designer, autor projektu katedry w Liverpoolu, podobnej elektrowni w londyńskiej dzielnicy Bankside, w której obecnie znajduje się galeria sztuki współczesnej Tate Modern oraz klasycznej czerwonej londyńskiej budki telefonicznej. Cztery kominy zostały osadzone na wieżopodobnych kolumnach i przypominają klasyczne kolumny doryckie. Wnętrza wyłożone były włoskim marmurem, pomieszczenia techniczne, sale turbin wyłożone zostały mozaiką. Sterownię zaprojektowano w stylu Art Deco.

Pierwotny wygląd elektrowni

Budynek powstawał w dwóch etapach. Pierwszy (stacja A) z halą turbin parowych i dwoma kominami na końcu każdej ukończono w 1939 roku. Druga część została dobudowana w 1953 - 1955 roku (stacja B). W momencie otwarcia elektrownia wytwarzała moc 105 megawatów i była największą elektrownią w Europie. Po II wojnie światowej elektrownia dostarczała ciepłą i zimną wodę do 11 tysięcy mieszkań w okolicy dzielnicy Pimlico. W 1975 roku, z powodu nieopłacalności produkcji, zamknięto stację A, a w 1983 roku stację B. W 1980 roku elektrownia Battersea została zaliczona do dziedzictwa narodowego Wielkiej Brytanii.

Battersea obecnie[edytuj | edytuj kod]

Z chwilą zamknięcia elektrowni stworzono szereg planów rewitalizacyjnych. Pierwszy konkurs wygrało konsorcjum zrzeszające m.in firmę Alton Towers. Ich plany przebudowy zostały przerwane w roku 1989 z powodu braku funduszy. Kolejny konkurs wygrała firma developerska Parkview International. Budynek miał zostać przekształcony w hotel, restauracje, kina, teatry i apartamenty. Plany dotyczyły również modernizacji pobliskiej stacji kolejowej Battersea Park. W założeniu projektowym było wyburzenie czterech wież kominowych z powodu złego stanu technicznego. Zamiary te wzbudziły społeczny protest w wyniku czego powołano niezależnych ekspertów, którzy orzekli, iż wieże wymagają remontu ale nie wyburzenia. W listopadzie 2006 roku elektrownię wraz z otaczającymi ja terenami wykupiła za 400 milionów funtów irlandzka firma Real Estate Opportunities. Obecnie tym obiektem interesuje sie Chelsea FC chcąca wybudowac w tym miejscu nowy stadion mający pomieścić ok. 60 tys. widzów[1].

Battersea w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Elektrownia Battersea stanowi symbol przemysłu energetycznego. Jej wizerunek pojawiał się w wielu filmach i programach telewizyjnych m.in w: Latający Cyrk Monthy Pytona, Sens życia według Monty Pythona, MacGyver, Rok 1984 George Orwella, stanowiła tło dla filmu Alfreda Hitchcocka z 1936 Sabotaż (Sabotage) oraz serial Lost i krótko w filmie The Beatles z 1965 roku Help!. Budynek pojawił się na okładce płyty Animals grupy muzycznej Pink Floyd, na której nad elektrownią unosi się wielka różowa świnia.

Przypisy

  1. Chelsea FC Bids For Battersea Power Station (ang.). Sky News. [dostęp 2012-05-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]