Elektrownia jądrowa Biełojarsk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elektrownia jądrowa Biełojarsk
Белоярская атомная электростанция им. И. В. Курчатова
Elektrownia jądrowa Biełojarsk widziana od strony zbiornika Biełojarskiego.
Elektrownia jądrowa Biełojarsk widziana od strony zbiornika Biełojarskiego.
Położenie na mapie obwodu swierdłowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu swierdłowskiego
Elektrownia jądrowa Biełojarsk
Elektrownia jądrowa Biełojarsk
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Elektrownia jądrowa Biełojarsk
Elektrownia jądrowa Biełojarsk
Ziemia 56°50′30″N 61°19′21″E/56,841667 61,322500Na mapach: 56°50′30″N 61°19′21″E/56,841667 61,322500
Inne nazwy Biełojarska Elektrownia Atomowa im. I.W. Kurczatowa
Państwo  Rosja
Status Aktywna
Właściciel Rosenergoatom
Operator Rosenergoatom
Moce
Łączna moc:
- elektr. netto 560 MW
- elektr. brutto 600 MW
Roczna prod. elektr. 1430 TWh
Łączna wygen. moc elektry. 138,06 (blok nr 2 i 3) TWh
Źródła energii
Źródła energii:
- główne uran
Kluczowe daty
Rozpoczęcie budowy 1 czerwca 1958
Włączenie do sieci 26 kwietnia 1964
Szczegóły
Bloków energetycznych 4
Blok nr 1 - W trakcie demontażu
Typ reaktora RBMK (LWGR), model AMB-100
Właściciel Ministerstwo Przemysłu i Energii Atomowej
Operator Rosenergoatom
Data rozp. budowy 1 czerwca 1958
Data osiąg. stanu kryt. 1 września 1963
Data włącz. do sieci 26 kwietnia 1964
Data trwałego wyłącz. 1 stycznia 1983
Moc elektr. netto/brutto 102 MW / 108 MW
Moc termiczna 286 MW
Blok nr 2 - Wyłączony
Typ reaktora RBMK (LWGR), model AMB-100
Właściciel Ministerstwo Przemysłu i Energii Atomowej
Operator Rosenergoatom
Data rozp. budowy 1 stycznia 1962
Data osiąg. stanu kryty. 10 października 1967
Data włącz. do sieci 29 grudnia 1967
Data trwałego wyłącz. 1 stycznia 1990
Moc elektr. netto/brutto 146 MW / 160 MW
Moc termiczna 530 MW
Blok nr 3 - Aktywny
Typ reaktora FBR (powielający), model BN-600
Dostawca Minjażmasz
Właściciel Rosenergoatom
Operator Rosenergoatom
Data rozp. budowy 1 stycznia 1969
Data osiąg. stanu kryty. 26 lutego 1980
Data włącz. do sieci 4 sierpnia 1980
Moc elektr. netto/brutto 560 MW / 600 MW
Moc termiczna 1470 MW
Współ. wydajności 74,1 %
Blok nr 4 - W trakcie budowy
Typ reaktora FBR (powielający), model BN-800
Właściciel Rosenergoatom
Operator Rosenergoatom
Data rozp. budowy 18 lipiec 2006
Data osiąg. stanu kryty. ~2014[1]
Moc elektr. netto/brutto 789 MW / 864 MW
Moc termiczna 2100 MW
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Elektrownia jądrowa Biełojarskrosyjska elektrownia jądrowa; druga w historii elektrownia jądrowa w Związku Radzieckim. Położona nieopodal miasta Biełojarsk, koło Jekaterynburga. Do 1990 roku pracował w niej reaktor typu RBMK.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od początku działalności elektrownia ma charakter eksperymentalny, służący do testowania różnych rodzajów reaktorów jądrowych. Pierwszy z nich nie był przystosowany do pracy przemysłowej.[2]

Drugi blok elektrowni był pierwszym blokiem z grafitowym reaktorem kanałowym przystosowanym do przemysłowej produkcji energii elektrycznej. Średnioroczna produkcja prądu elektrycznego w dwóch pierwszych blokach wynosiła, odpowiednio, 8,73 TWh i ok. 22,24 TWh.[2]

Pracujący w niej reaktor na neutrony prędkie, typu BN-600, jest największym tego rodzaju reaktorem na świecie. Jest jedynym reaktorem pracującym obecnie w elektrowni. Nie posiada osłony bezpieczeństwa. Trwa budowa bloku z reaktorem BN-800, a planowana jest budowa kolejnego bloku, z reaktorem BREST.

Usterki i awarie[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza awaria w elektrowni wydarzyła się 21 grudnia 1967. Nastąpiło wtedy stopienie się prętów kontrolnych reaktora nr 1 i zablokowanie się ich. Ponieważ pręty nie odpowiadały na sygnały sterujące, postanowiono wyłączyć reaktor i ręcznie wyjąć zablokowane pręty. Uszkodzenia prętów zdarzały się okresowo w latach 1964-1979.[2]

W 1977 nastąpiło stopienie się około połowy prętów paliwowych w reaktorze nr 2. Po około roku napraw, 31 grudnia 1978 w tym samym bloku nastąpił pożar. Wybuchł on w hali maszyn, przy zbiorniku oleju turbogeneratora. Spowodował spalenie się kabli i utratę kontroli nad reaktorem. Przy gaszeniu pożarów napromieniowanych zostało 8 osób.[2]

Zanieczyszczenie środowiska[edytuj | edytuj kod]

Według rosyjskich organizacji ekologicznych w wyniku eksploatacji bloków nr 1 i 2 najbardziej ucierpiał pobliski zbiornik Biełojarski, i połączona z nim rzeka Piszma. Zbiornik miał się stać miejscem nielegalnego pozbywania się odpadów radioaktywnych. Ekolodzy mówią, że zdeponowano tam odpadów o łącznej aktywności ponad 100 kiurów. Obfitość trytu w jeziorze ma być według nich 2-3 razy większa od tła.[2]

Demontaż wyłączonych bloków[edytuj | edytuj kod]

W maju 2014 roku rozpoczął się proces rozbiórki dwóch pierwszych bloków elektrowni. Te prototypowe reaktory (AMB-100 i 200) zostały wyłączone w latach 80. XX wieku.[1]

Paliwo jądrowe z obu reaktorów AMB jest przechowywane na miejscu (190 ton uranu w 5000 zestawów paliwowych) i na składowisku RT-1 ośrodka Maja (76 ton uranuw 2200 zestawach paliwowych). Większość z nich uznawana jest za uszkodzone.[3]

Ponieważ elementy paliwowe tych reaktorów ma unikalny kształt, na potrzeby ich obróbki powstaje specjalna linia przetwarzania. Wywóz paliwa ma się rozpocząć w ciągu kilku lat.[1] Trafią on najpewniej do zakładów w Krasnojarsku.[3]

Rozbiórka bloków rozpoczęła się od demontażu turbogeneratora reaktora nr 1. Rozpoczęto też kompaktowanie radioaktywnych odpadów z obu bloków, np. wyposażenia, narzędzi, i ubrań. Trafią one potem do dalszego przetwarzania lub na składowisko docelowe.[1]

Zburzenie budynków bloków nr 1 nr 2 planowane jest na rok 2032. Fazę demontażu elektrowni finansuje Rosenergoatom, operator elektrowni, będąca spółką zależną państwowej firmy Rosatom. Ponieważ w czasach Związku Radzieckiego nie odkładano pieniędzy na demontaż elektrowni, firma będzie musiała pokryć koszty operacji ze środków własnych i/lub państwowych. Dopiero od 1995 roku elektrownie jądrowe w Rosji prowadzą fundusz na przyszłe wydatki związane z kosztami likwidacji siłowni jądrowych.[1]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Dismantling of Beloyarsk units begins (ang.). World Nuclear News, 2014-05-13. [dostęp 2014-05-17].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Beloyarsk nuclear power plant (ang.). DecomAtom. [dostęp 2014-05-17].
  3. 3,0 3,1 International Atomic Energy Agency. Spent Fuel Reprocessing Options. „IAEA Technical Documents”. IAEA-TECDOC-1587, s. 125. International Atomic Energy Agency. ISSN 1011–4289 ISSN 1011–4289 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. World Nucelar Association - Beloyarsk-1 (ang.). [dostęp 2011-04-19].
  2. World Nucelar Association - Beloyarsk-2 (ang.). [dostęp 2011-04-19].
  3. World Nucelar Association - Beloyarsk-3 (ang.). [dostęp 2011-04-19].
  4. World Nucelar Association - Beloyarsk-4 (ang.). [dostęp 2011-04-19].
  5. World Nucelar Association - Beloyarsk-5 (ang.). [dostęp 2011-04-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]