Elektryczny zespół trakcyjny
Elektryczny zespół trakcyjny (ezt) - zespół trakcyjny o własnym napędzie elektrycznym, składający się z dwóch członów sterowniczych na obu końcach oraz członów pośrednich. Poszczególne człony nie mogą być rozłączane w warunkach eksploatacyjnych. Możliwe jest łączenie całych pojazdów tego samego typu w trakcję ukrotnioną.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Najstarszym produkowanym w Polsce EZT jest EW51, którego wszystkie 76 sztuk zostało wyprodukowanych w 1936 w zakładach H. Cegielskiego w Poznaniu, L. Zieleniewski w Sanoku oraz Lilpop, Rau i Loewenstein w Warszawie. Pojazdy te zostały przeznaczone do obsługi ruchu podmiejskiego aglomeracji warszawskiej.
Po II wojnie światowej Polska w ramach reparacji wojennych otrzymała z Niemiec EW90, EW91 i EW92, które po przerobienie w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego były eksploatowane przez SKM Trójmiasto. W 1954 PaFaWag, będący jedyny producentem taboru kolejowego w Polsce, wyprodukował swój pierwszy EZT - EW53, 4 lata później rozpoczął produkcje EW55, a w 1961 EN57 - najdłużej produkowanego pojazdu szynowego na świecie. Przez 32 lata wyprodukowano 1429 sztuk. W latach 50. dodatkowo importowano EZT z NRD. Aż do 1997 PaFaWag był jedynym producentem EZT w Polsce, który po prywatyzacji w tym samym roku zaprzestał produkcji tego typu pojazdów.
Obecnie zamiar wypełnienia luki na polskim rynku EZT mają 3 firmy: PESA Bydgoszcz (dawne ZNTK Bydgoszcz), Newag (dawne ZNTK Nowy Sącz) oraz Stadler Rail Polska[1].
[edytuj] Eksploatacja w Polsce
EZT są eksploatowane przede wszystkim w przewozach pasażerskich aglomeracyjnych, regionalnych oraz rzadziej międzyregionalnych (InterREGIO i TLK). Planowane jest w niedalekiej przyszłości wykorzystanie ich do obsługi połączeń kwalifikowanych dużych prędkości (Pendolino w PKP Intercity).
[edytuj] Bibliografia
- Paweł Terczyński: Atlas lokomotyw 2007. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2007. ISBN 978-83-920757-7-6.
Przypisy
|
|||||||||||
