Eleni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eleni
JRKRUK 20130304 ELENI TZOKA BUSKO IMG 8451A.jpg
Eleni Tzoka (Busko-Zdrój, 4 marca 2013)
Imię i nazwisko Helena Dzoka/Helena Tzoka
Pseudonim Eleni
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1956
Bielawa
Pochodzenie Grecja
Instrument gitara
Zawód piosenkarka
Aktywność od 1975
Wytwórnia płytowa HELLENIC s.c.
Powiązania Prometheus
Współpracownicy
Kostas Dzokas, Andrzej Ellmann, Aleksander Białous
Odznaczenia
Order Uśmiechu
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Helena Dzoka[1][2] lub Tzoka[3] z domu Milopulos, powszechnie znana jako Eleni (ur. 27 kwietnia 1956 w Bielawie) – polska piosenkarka pochodzenia greckiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jej rodzice, Perykles i Despina Milopulos, są emigrantami z Grecji, osiadłymi w Polsce w latach 50. W Bielawie ukończyła podstawową i średnią szkołę muzyczną w klasie gitary. Zadebiutowała w szkolnym zespole Niezapominajki, później śpiewała w licealnym zespole Ballada. Po maturze zaczęła występować w studenckim zespole Hellen[2]. Od 1975 działała w zespole Prometheus, od 1980 rozpoczęła karierę solową.

Mężem Eleni jest Fotis Tzokas, który jest bratem założyciela zespołu Prometheus, Kostasa Tzokasa. Kostas Tzokas jest również jej managerem oraz autorem niektórych piosenek.

Pierwszą płytę długogrającą Po słonecznej stronie życia nagrała z Prometheusem w 1977. Śpiewała piosenkę w czołówce polskiej wersji serialu Bouli i Pinokio.

W styczniu 1994 Eleni straciła swoją jedyną córkę – 17-letnią Afrodytę – zastrzeloną przez Piotra Gruchota, byłego chłopaka dziewczyny, który nie mógł pogodzić się z ich rozstaniem[4].

W 2006, z okazji 30-lecia pracy artystycznej, Eleni wydała książkę Nic miłości nie pokona (wyd. Edycja Świętego Pawła, Częstochowa 2006). Książka jest rozmową z o. Robertem Mirosławem Łukaszukiem z Biura Prasowego klasztoru jasnogórskiego o jej życiu, miłości, cierpieniu i rozmowach z Bogiem.

Na wniosek dzieci została Kawalerem Orderu Uśmiechu.

W 1996 została odznaczona Czerwoną Kokardką[5].

24 września 2008 Rada Miasta przyznała jej tytuł Honorowego Obywatela Miasta Bielawy[6].

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Po słonecznej stronie życia 1978
  • S'agapo – moja miłość 1979
  • Buzuki disco 1980
  • Ty – jak niebo, ja – jak obłok 1980
  • Lovers 1982
  • Grecja jeszcze raz 1983
  • Morze snu 1984
  • Muzyka twoje imię ma 1985
  • Eleni... 10 1986
  • Kolędy polskie śpiewa Eleni 1986
  • Miłość jak wino 1987
  • Wakacyjny flirt 1990
  • Sound from Greece 1990
  • 24 golden greats 1991
  • Złote przeboje 1992
  • Przystań pod gwiazdami 1992
  • W rytmie Zorby 1995
  • Nic miłości nie pokona 1996
  • Kolędy polskie śpiewa Eleni vol 2 1998
  • Za wszystkie noce – złota kolekcja 1999
  • Moje credo 1999
  • Coś z Odysa 2001
  • Miłości ślad 2013

Przypisy

  1. Ryszard Wolański: Leksykon polskiej muzyki rozrywkowej. Warszawa 1995: Agencja Wydawnicza MOREX. ISBN 83-86848-05-7.
  2. 2,0 2,1 Biografia Eleni
  3. Protokół Nr XXX/08z sesji Rady Miejskiej, która odbyła się w dniu 24 września 2008 roku
  4. Uprowadzenie Afrodyty. poprawny.pl, 2009-10-16.
  5. Czerwona Kokardka w Polsce na stronie Krajowego Centrum ds. AIDS. aids.gov.pl. [dostęp 30 grudnia 2012].
  6. Na podstawie informacji Urzędu Miejskiego w Bielawie [dostęp: 2008-09-30]