Eleonora Prowansalska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eleonora Prowansalska
Królowa Anglii
Eleanor of Provence.jpg
Królowa Anglii
Okres panowania od 14 stycznia 1236
do 16 listopada 1272
Poprzednik Izabela d'Angoulême
Następca Eleonora Kastylijska
Dane biograficzne
Ojciec Rajmund Berengar IV Prowansalski
Matka Beatrycze Sabaudzka
Dzieci Edward I Długonogi
Małgorzata
Beatrycze
Edmund Crouchback
Ryszard
Jan
Wilhelm
Katarzyna
Henryk
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Armoiries Provence.png

Eleonora Prowansalska (ok. 122326 czerwca 1291) - druga córka Rajmunda Berenguera IV, hrabiego Prowansji i Beatrycze Sabaudzkiej. Królowa Anglii jako żona Henryka III Plantageneta.

Miała trzy siostry i wszystkie one zostały królowymi. Jej starszą siostrą była Małgorzata Prowansalska, królowa Francji jako żona Ludwika IX Świętego. Jej młodszymi siostrami były: Sancza Prowansalska, żona Ryszarda, earla Kornwalii, antykróla Niemiec, i Beatrycze Prowansalska, królowa Sycylii jako żona Karola I Andegaweńskiego.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Eleonora urodziła się w Aix-en-Provence, prawdopodobnie w 1223. 13 stycznia 1236 poślubiła króla Henryka III (1207-1272). Para młoda po raz pierwszy spotkała się podczas ceremonii ślubnej w katedrze w Canterbury. Ich dziećmi byli:

Eleonora była prawdopodobnie najbardziej przywiązana do swojego najstarszego syna Edwarda. Kiedy był on śmiertelnie chory w 1246, Eleonora czuwała przy nim przez trzy tygodnie w Beaulieu - o wiele dłużej niż dopuszczały to przepisy. Dzięki swojemu wpływowi na męża, w 1249 Eleonora zapewniła synowi księstwo Gaskonii. Kiedy jednak jej najmłodsze dziecko - Katarzyna cierpiało na jakąś genetyczną, nieuleczalną chorobę, i kiedy zmarła w wieku 4 lat, oboje jej rodzice pogrążyli się w szczerym żalu.

Królowa Anglii[edytuj | edytuj kod]

Eleonora była zaufaną małżonką dla Henryka III, jednak razem z nią na królewski dwór przyjechało jej wielu "kuzynów" (nazywanych Savoyards). Jej wpływ na króla oraz jej niepopularność wśród baronów spowodowały liczne tarcia podczas rządów Henryka III. 13 lipca 1263 Eleonora płynęła swoją barką w dół Tamizy, kiedy została zaatakowana przez Londyńczyków. Obawiając się o życie królowej, burmistrz miasta - Thomas FitzThomas, uratował ją i ukrył w domu biskupa Londynu.

W 1272 Henryk III zmarł, a 33-letni Edward został Edwardem I, królem Anglii. Eleonora otrzymała tytuł królowej wdowy i zajęła się wychowywaniem kilkorga swoich wnuków (syna Edwarda - Henryka i jego córki - Eleonory, oraz syna Beatrice - Jana). Kiedy jej wnuk Henryk zmarł w 1274, Eleonora bardzo mocno go opłakiwała, a jego serce pochowano w klasztorze w Guildford, który ufundowała dla uczczenia pamięci wnuka. Sama królowa udała się do zakonu, ale pozostała w kontakcie z ukochanym synem i swoją siostrą Małgorzatą. Zmarła w 1291 w Amesbury.


Poprzednik
Izabela d'Angoulême
Royal Arms of England (1189-1198).svg Królowa Anglii
1236-1272
Royal Arms of England (1189-1198).svg Następca
Eleonora Kastylijska