Elfen Lied

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elfen Lied
エルフェンリート
(Erufen Rīto)
Gatunek akcja, horror, psychologiczny, romans, science fiction, seinen, ecchi
Manga
Autor Lynn Okamoto
Wydawca Japonia Shūeisha
Drukowana w Japonia Weekly Young Jump
Wydawana czerwiec 2002listopad 2005
Liczba tomów 12 tomów z 107 rozdziałami
Telewizyjny serial anime
Reżyser Mamoru Kanbe
Studio Japonia GENCO, VAP
Stacja telewizyjna Japonia AT-X
Stany Zjednoczone Anime Network
Premierowa emisja 25 lipca 200417 października 2004
Liczba odcinków 13
OVA
Reżyser Mamoru Kanbe
Studio Japonia VAP
Liczba odcinków 1
Data wydania 21 kwietnia 2005
Czas trwania 25 minut

Elfen Lied (jap. エルフェンリート Erufen Rīto?)manga autorstwa Lynn Okamoto oraz bazujący na niej serial anime oraz OVA. Fabuła serii skupia się na historii tajemniczych istot zwanych „Diclonius”, które zagrażają ludzkości.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Historia rozpoczyna się od pokazania nam młodej dziewczyny o imieniu Lucy, uciekającej w dziwnych okolicznościach z umieszczonego na wyspie u wybrzeży Kamakury laboratorium naukowego. Dziewczyna wydostaje się stamtąd, zabijając przy tym dużą liczbę strażników przy użyciu swych nadprzyrodzonych mocy. Trafiona kulą z karabinu przeciwczołgowego w dziwny hełm, który ma na głowie, wpada z klifu do wody, dzięki czemu wydostaje się z wyspy. Lucy jest Dicloniusem – istotą podobną do człowieka, mającą jednak na głowie dwa małe rogi, przypominające nieco kocie uszy. Dicloniusy zawdzięczają telekinetyczne moce „vectorom” – wyrastającym im z pleców niewidzialnym ramionom, stanowiącym potężną broń.

Dzień po ucieczce Lucy chłopak o imieniu Kouta przybywa do Kamakury, by spotkać się ze swą kuzynką, Yuką. Chce on studiować w lokalnym uniwersytecie, dostaje więc zakwaterowanie w postaci starego zajazdu należącej do rodziny Yuki pod warunkiem spełniania w nim obowiązków dozorcy. Gdy chłopak w końcu spotyka kuzynkę, udaje się wraz z nią na plażę, którą ostatnio odwiedzał, gdy był jeszcze dzieckiem. Dwójka bohaterów nieoczekiwanie znajduje nad brzegiem morza nagą, krwawiącą dziewczynę. Jest nią Lucy, która w wyniku urazu głowy spowodowanego postrzeleniem wykształciła w sobie podwójną osobowość. W przeciwieństwie do okrutnej i wręcz sadystycznej Lucy jej druga osobowość jest niezwykle łagodna, nieszkodliwa i na początku niebędąca w stanie wymówić niczego poza „Nyū”. Nie wiedząc co z nią zrobić, Kouta i Yuka biorą dziewczynę do opustoszałego hotelu, w którym odtąd ma mieszkać chłopak, i opiekują się nią, nadając jej imię Nyū. Yuka szybko decyduje, iż najlepiej będzie, jeśli zamieszka w zajeździe razem z kuzynem i Nyū.

Kouta, Nyū i Yuka zaczynają przyzwyczajać się do mieszkania w zajeździe, a główna bohaterka zaczyna pogłębiać stłumione w Koucie bolesne wspomnienia z jego przeszłości. Tymczasem laboratorium, gdzie Lucy była przetrzymywana, zaczyna wysyłać zarówno ludzi, jak i Dicloniusy, których celem jest schwytanie dziewczyny.

Główne postacie[edytuj | edytuj kod]

  • Lucy (jap. ルーシー Rūshī?) jest nastoletnim Dicloniusem w wieku około 18 lat. Posiada cztery wektory, których długość jest ograniczona do dwóch metrów lecz stale rośnie(w mandze ich ilość nie jest sprecyzowana). W zasięgu tej odległości jest więc zwrotna i zabójcza, jest też w stanie użyć jakiegokolwiek obiektu jako pocisku by zabić wroga oddalonego od niej. Potrafi też uniknąć strzałów z większości standardowych broni. Dziewczyna z powodu traumatycznych wydarzeń z dzieciństwa nienawidzi ludzi i zabija ich niejednokrotnie z zimną krwią. Jedyną osobą, której z pewnych powodów nie byłaby w stanie uśmiercić, jest Kouta.
  • Nyu (jap. にゅう Nyū?) to druga osobowość Lucy, powstała w wyniku zranienia jej głowy przez postrzelenie z wielkokalibrowego karabinu wyborowego. Zachowuje się niczym kilkuletnie dziecko i wykazuje niezmierną ciekawość świata. Jest ona zupełnym przeciwieństwem Lucy. Łagodna i niezdolna do sadystycznych czynów. Nyū powraca do pierwotnej postaci Diclonius, gdy zostaje gwałtownie zaatakowana, uderzona w głowę, bądź, gdy poczuje się w niebezpiecznej sytuacji.
  • Kouta (jap. コウタ Kōta?) ma około dziewiętnastu lat. Przybywa do Kamakury, mieszka w zamkniętym, rodzinnym hotelu i studiuje na lokalnym uniwersytecie. Jest on niezwykle miły i opiekuńczy wobec otaczających go dziewcząt. Ma poczucie obowiązku pomagania im w kłopotach. Będąc dzieckiem był świadkiem traumatycznych wydarzeń, które jednak zatarł w swej pamięci pod wpływem szoku. Zakochany także w Lucy.
  • Yuka (jap. ユカ?) to dziewiętnastoletnia kuzynka Kouty. Jest w nim zakochana odkąd byli dziećmi, a jego zainteresowanie osobą Nyū wywołuje w niej mimowolną zazdrość, czasem aż do granic racjonalności. Z powodu pojawiania się coraz to nowych dziewcząt (Mayu, Nany) Yuka ma napady wściekłości kierowane do Kouty.
  • Mayu (jap. マユ?) – czternastoletnia dziewczyna, która z powodu molestowania przez przybranego ojca i braku miłości ze strony matki, ucieka. W końcu dochodzi do plaży gdzie znajduje małego psa, którego nazywa Wanta. Staje się on jej przyjacielem. Żyła w okolicznych dokach, jednak Kouta wraz z Yuką adoptowali ją. Od tego czasy Mayu żyła z nimi oraz z Nyū w Zajeździe pod Klonem.
  • Nana (jap. ナナ?) to Diclonius z numerem 7. Wcześniej była do końca posłuszna swojemu przybranemu ojcu. Chciała zaprowadzić (na jego prośbę) Lucy z powrotem do laboratorium, jednak wskutek tego dziewczyna oderwała jej ręce i nogi. Z tego powodu Nana miała zostać uśpiona, ponieważ była tylko niebezpiecznym bytem. Jednak jej przybrany ojciec dał jej wcześniej protezy kończyn, których mogła używać za pomocą wektorów. Później uciekła, nie mając zielonego pojęcia o świecie (ponieważ całe życie spędziła w laboratorium). Mayu, Kouta, Yuka i Nyū chcieli ją przygarnąć. Później poznała w dziewczynie – Nyu. Jednak była ona tak spokojna, że nie zdołała jej zabić. Zostali przyjaciółmi

Poboczne postacie[edytuj | edytuj kod]

  • Mariko Kurama (jap. 蔵間マリコ Kurama Mariko?) – Diclonius z numerem 35. Najsilniejsza z nich wszystkich. Jako jedyna posiada 26 wektorów. Znienawidzona i krzywdzona przez ludzi stała się bezwzględną maszyną do zabijania, dopóki nie zobaczyła swojego biologicznego ojca, a przybranego taty Nany. Chciał ją zastrzelić, aby przestała krzywdzić innych, jednak ona kochała go całym sercem i chciała być mu posłuszna. Spróbował naprawić swoje błędy i mimo że zdawał sobie sprawę z tego, że w ciele córki znajdują się ładunki wybuchowe wziął ją na ręce. Wybuch spowodowany przez detonator czasowy zabił oboje – ojca i córkę (wersja anime). W wersji mangi profesorowi udaje się wyjść cało z wybuchu.
  • Kurama (jap. 蔵間?) – profesor w laboratorium, ojciec biologiczny Mariko i przybrany ojciec Nany. Po nieudanej próbie samobójstwa zostaje ocalony przez Bandō, wraz z którym mieszka w szopie na plaży. Pod wpływem szoku spowodowanego śmiercią córki popada w skrajne szaleństwo, z którego wyciąga go później Nana.
  • Numer 3 – Diclonius z numerem 3. Zaraziła profesora Kuramę genem Diclonius, dotykając go swoimi wektorami, przez co nie mógł mieć normalnych dzieci.
  • Kanae (jap. カナエ?) – młodsza siostra Kouty, mająca około 8-10 lat. Bardzo opiekuńcza w stosunku do brata i zazdrosna o inne dziewczynki. Jej ulubionym zajęciem było zbieranie muszelek. Została zabita przez Lucy, poprzez rozcięcie jej na pół.
  • Bandō (jap. 坂東?) – człowiek wyszkolony do zabijania. Jeden z członków Specjalnej Grupy Szturmowej (Ang. Special Assault Team, SAT). Po pierwszym spotkaniu z Lucy zostaje oślepiony i traci prawe ramie, które zostaje zastąpione mechaniczną protezą. Tak jak ona, jest osobą apatyczną.

Dicloniusy[edytuj | edytuj kod]

Diclonius (czyli „podwójne kiełkowanie”) to rasa nadludzi uważana za następców gatunku ludzkiego. Są to istoty z wyglądu bardzo podobne do ludzi. Zasadnicza różnica to wyrastająca na głowie każdego z nich para rogów, przypominających szerokie i krótkie, skostniałe uszy. Potrafią oddziaływać na otoczenie niewidzialnymi rękoma, zwanymi wektorami. Wektory same w sobie stanowią niebezpieczną broń, gdyż są w stanie przeciąć prawie wszystko co napotkają na swej drodze. Mimo to Dicloniusy wykorzystują je jeszcze do rzucania przedmiotami o ogromnej wadze i rozmiarach, podciągania się i odbijania w celu wykonania wyższego skoku oraz prostych rzeczy, takich jak dosięganie czegoś, co znajduje się poza zasięgiem ich widzialnych rąk. Ich długość i ilość różni się w zależności w jakim pokoleniu Diclonius przyszedł na świat i do jakiej grupy jest zaliczany. Wszystkie Dicloniusy płci żeńskiej cechuje również różowy kolor włosów. Nie jest pewne jak sprawa ma się z mężczyznami, gdyż w anime występuje tylko dwóch – obaj są łysi. Wszystkie osobniki tej rasy, choć zachowują psychikę ludzką są urodzonymi zabójcami. Mordercze predyspozycje zazwyczaj ujawniają się około trzeciego roku życia, jeśli są dobrze traktowane i szczęśliwe – nieco później, lub jak w przypadku Nany – nigdy. Istoty te można podzielić na dwie grupy :

  • Królowe – Jako jedyne są płodne. Ich wektory służą nie tylko jako broń, lecz także roznoszą wirusa powodującego, że dzieci zarażonej urodzą się Sipelitami.
  • Sipelity – Są bezpłodne. Wśród nich występują osobniki naprawdę potężne – Mariko posiadała 26 wektorów, liczące po 11 metrów każdy. Jedynym ich celem jest eksterminacja ludzkiej rasy i 'wymiany' jej na nową, ulepszoną, czyli Diclonius.

Spis odcinków[edytuj | edytuj kod]

# Tytuł Japonia Premiera
01 "A Chance Encounter ~ Begegnung ~ Przypadkowe spotkanie"
"Kaikō" (邂逅) 
25 lipca 2004
02 "Annihilation ~ Vernichtung ~ Anihilacja"
"Sōtō" (掃討) 
1 sierpnia 2004
03 "Deep Feelings ~ Im Innersten ~ Głębokie uczucia"
"Kyōri" (胸裡) 
8 sierpnia 2004
04 "Attack ~ Aufeinandertreffen ~ Atak"
"Shokugeki" (触撃) 
15 sierpnia 2004
05 "Receipt ~ Empfang ~ Recepta"
"Rakushō" (落掌) 
22 sierpnia 2004
06 "Innermost Feelings ~ Herzenswärme ~ Najgłębsze uczucia"
"Chūjō" (衷情) 
29 sierpnia 2004
07 "Confrontation ~ Zufällige Begegnung ~ Konfrontacja"
"Saikai" (際会) 
5 września 2004
08 "The Beginning ~ Beginn ~ Początek"
"Kōshi" (嚆矢) 
12 września 2004
09 "Reminiscence ~ Schöne Erinnerung ~ Wspomnienie"
"Tsuioku" (追憶) 
19 września 2004
10 "Infant ~ Säugling"
"Eiji" (嬰児) 
26 września 2004
11 "Complication ~ Vermischung ~ Komplikacja"
"Sakusō" (錯綜) 
3 października 2004
12 "Quagmire ~ Taumeln ~ Bagno"
"Deinei" (泥濘) 
10 października 2004
13 "No Return ~ Erleuchtung ~ Bez powrotu"
"Fugen" (不還) 
17 października 2004
OVA "Regenschauer ~ In the rain, or, how can a girl have reached such feelings? ~ W deszczu lub w jaki sposób dziewczyna sięgnęła takich uczuć?"
"Tōriame ni te arui wa, shōjo wa ikani shi te sono shinjō ni itatta ka?" (通り雨にて 或いは、少女はいかにしてその心情に至ったか?) 
21 kwietnia 2005

Różnice między mangą i anime[edytuj | edytuj kod]

Realizacja filmowej adaptacji mangi rozpoczęła się, gdy komiks wciąż się ukazywał. Stąd też wynikają różnice w fabule serii, jak chociażby zgoła odmienne zakończenia oraz brak pozytywki grającej „Lilium” w mandze. W mangowej wersji niektóre wątki zostały pogłębione, pojawiły się też postaci, które nie zostały ukazane w serialu animowanym. W anime, w przeciwieństwie do mangi, Lucy nie wyjawia swojego prawdziwego imienia, które brzmi Kaede (tak samo nazywa się hotel, w którym mieszka Kouta).

Informacje dodatkowe[edytuj | edytuj kod]

Manga Elfen Lied ukazywała się początkowo w magazynie Weekly Young Jump i składała się ze 107 rozdziałów, podzielonych później na 12 tomów. Wydawana była od czerwca 2002 roku do listopada 2005 roku.

Serię anime Japończycy mogli oglądać na kanale TV Tokyo od 25 lipca 2004 roku do 17 października tego samego roku. 12 kwietnia 2005 roku, pojawił się również jeden odcinek OVA uzupełniający historię ukazaną w anime.

W openingu zostały wykorzystane obrazy Gustava Klimta.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
mangi oraz anime Elfen Lied