Elif Şafak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elif Şafak
Elif Şafak
Data i miejsce urodzenia 25 października 1971
Strasburg
Narodowość turecka
Język turecki, angielski
Obywatelstwo tureckie
Alma Mater Bliskowschodni Uniwersytet Techniczny
Gatunki powieść, publicystyka
Ważne dzieła Pinhan, Spojrzenie, Bękart ze Stambułu
Odznaczenia
Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Elif Şafak w Wikicytatach
Strona internetowa

Elif Şafak (ur. 25 października 1971 w Strasburgu) – turecka pisarka i feministka.

Jest córką tureckiego dyplomaty, który pracował we Francji. Po rozwodzie swoich rodziców pozostała z matką. Ukończyła studia z zakresu gender studies i stosunków międzynarodowych na Bliskowschodnim Uniwersytecie Technicznym w Ankarze. Na tym samym uniwersytecie obroniła pracę doktorską Analiza tureckiej modernizacji z perspektywy dyskursu o męskości. Dzięki uzyskaniu stypendium mogła pracować przez rok w Mount Holyoke Women's College (South Hadley), gdzie napisała w języku angielskim powieść The Saint of Incipient Insanities. Pracowała jako visiting scholar na University of Michigan w Ann Arbor, a także na Wydziale Studiów Bliskowschodnich na University of Arizona w Tucson. Od kilku lat dzieli swój czas pomiędzy wizyty w USA i życie w Stambule.

Debiutem literackim Şafak było opublikowane w 1994 opowiadanie Kem Gözlere Anadolu. Jej pierwsza powieść – Pinhan została w 1998 nagrodzona nagrodą Mevlana, przyznawaną najlepszym dziełom z zakresu literatury mistycznej. Za powieść Mahrem zdobyła w 2000 nagrodę Związku Pisarzy Tureckich. Kolejna powieść Bit Palas (Pchli pałac) stała się w Turcji bestsellerem i jest najczęściej tłumaczoną powieścią Şafak (także na język polski). Kolejnym bestsellerem stała się wydana w 2006 powieść The Bastard of Istanbul. Wydanie tej ostatniej powieści spowodowała wytoczenie autorce sprawy karnej w związku z art. 301 tureckiego kodeksu karnego, traktującego o „obrazie tureckości”. Oskarżenie było związane z określeniem przez jednego z bohaterów powieści masakry Ormian w I wojnie światowej pojęciem „ludobójstwa”. Sąd jednak odrzucił to oskarżenie.

Jej dzieła były tłumaczone jak dotąd na 12 języków. Pisze artykuły dla wielu czasopism, m.in. The Guardian, Le Monde, Berliner Zeitung, The New York Times i The Wall Street Journal.

Od 2005 jej mężem jest dziennikarz Eyüp Can, w 2006 urodziła córkę, której nadano imiona Şehrazad Zelda.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • 1994: Kem Gözlere Anadolu
  • 1997: Pinhan (wyd. pol. Sufi, 2013, tł. Anna Akbike-Sulimowicz)
  • 1999: Şehrin Aynaları (wyd. pol. Lustra miasta, 2011, tł. Anna Akbike Sulimowicz)
  • 2000: Mahrem (Spojrzenie)
  • 2002: Bit Palas (wyd. pol. Pchli pałac, 2009, tł. Anna Akbike Sulimowicz)
  • 2004: Araf
  • 2004: Beşpeşe
  • 2004: The Saint of Incipient Insanities
  • 2005: Med-Cezir
  • 2006: Baba ve Piç (wyd. pol. Bękart ze Stambułu, 2010, tł. Michał Kłobukowski)
  • 2007: Siyah Süt, (wyd. pol. Czarne mleko : o pisaniu, macierzyństwie i wewnętrznym haremie, 2011, tł. Natalia Wiśniewska)
  • 2009: Aşk
  • 2010: Kâğıt Helva
  • 2011: İskender, (wyd. pol. Honor, 2013, tł. Maciej Świerkocki)
  • 2012: Forty rules of love. A novel of Rumi (wyd. pol. 40 zasad miłości, 2012, tł. Ewa Elżbieta Nowakowska)
  • 2013: Ustam ve Ben

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]