Elimelech z Leżajska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wnętrze ohelu Elimelecha z Leżajska

Elimelech Weisblum z Leżajska (ur. 1717, zm. 1786) – rabin żydowski, jeden z pierwszych cadyków w historii judaizmu, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli chasydyzmu.

Był uczniem Dow-Bera z Międzyrzeca i został jego następcą po śmierci. Po latach wędrówki i nauczania w I Rzeczypospolitej, w 1772 osiadł w Leżajsku. Uczniami Elimelecha byli m.in. Jakub Icchak Horowic, Naftali z Ropczyc i Menachem Mendel z Rymanowa.

W 1787 napisał dzieło Noam Elimelech (hebr. "Łagodność Elimelecha"), jedno z podstawowych dzieł chasydyzmu. W dziele tym umieszczał wiele gwiazdek (asterysków) nad wyrazami, które miały oznaczać nieokreślone i ograniczone znaczenie słów drukowanych. Jeden z rabinów powiedział, że gwiazdy na niebie są tylko komentarzem do gwiazdek w Noam Elimelech.

Jego postać obrosła wieloma legendami. Jeszcze za życia miał leczyć nieuleczalnie chorych i rozmawiać ze zwierzętami.

Rocznica jego śmierci 21 dnia żydowskiego miesiąca adar, gromadzi przy jego ohelu w Leżajsku tysiące żydów z całego świata.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Elimelech z Leżajska