Elimelech z Leżajska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wnętrze ohelu Elimelecha z Leżajska

Elimelech Weissblum z Leżajska (ur. 1717, zm. 1787) – rabin żydowski, jeden z pierwszych cadyków w historii judaizmu, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli chasydyzmu.

Był uczniem Dow-Bera z Międzyrzeca i został jego następcą po śmierci. Po latach wędrówki i nauczania w I Rzeczypospolitej, w 1772 osiadł w Leżajsku. Uczniami Elimelecha byli m.in. Jakub Icchak Horowic, Naftali z Ropczyc i Menachem Mendel z Rymanowa.

W 1787 r. napisał dzieło Noam Elimelech (pol. „Łagodność Elimelecha”), jedno z podstawowych dzieł chasydyzmu[1]. W dziele tym umieszczał wiele gwiazdek (asterysków) nad wyrazami, które miały oznaczać nieokreślone i ograniczone znaczenie słów drukowanych. Jeden z rabinów powiedział, że gwiazdy na niebie są tylko komentarzem do gwiazdek w Noam Elimelech.

Jego postać obrosła wieloma legendami. Jeszcze za życia miał leczyć nieuleczalnie chorych i rozmawiać ze zwierzętami[2].

Rocznica jego śmierci 21 dnia żydowskiego miesiąca adar, gromadzi przy jego ohelu w Leżajsku tysiące żydów z całego świata[3].

Przypisy

  1. Introduction to Noam Elimelech (ang.). [zarchiwizowane z adresu 2012-07-18].
  2. Ohel-cadyk Elimelech z Leżajska. [dostęp 2014-06-04].
  3. Elimelech. [zarchiwizowane z adresu 2012-07-22].
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Elimelech z Leżajska