Elisabeth Jerichau-Baumann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Elisabeth Jerichau-Baumann, Autoportret 1848

Elisabeth Anna Maria Jerichau-Baumann (ur. 21 listopada 1819 w Warszawie, zm. 11 lipca 1881 w Kopenhadze – Duńska malarka.

Była córką właściciela fabryki kart Filipa Adolfa Baumanna, działacza warszawskiej gminy ewangelicko-augsburskiej, oraz Joanny Fryderyki Reyer pochodzącej z Sopotu. W wieku dziewiętnastu lat rozpoczęła studia malarskie w Düsseldorfie. W następnym roku przeniosła się do Rzymu, gdzie poznała swojego przyszłego męża, Jensa Adolfa Jerichau, którego poślubiła w roku 1846. W roku 1849 zamieszkali w Kopenhadze, gdzie Jens Adolf Jerichau został profesorem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych. W roku 1850 namalowała portret Hansa Christiana Andersena. W roku 1851 stworzyła swoje najbardziej znane dzieło: "Danmark".

Wystawiała obrazy w Londynie w roku 1852, w Paryżu w latach 1867 i 1878.

W latach 1869-1870 i 1874-1875 podróżowała po Grecji i krajach Bliskiego Wschodu.

Była matką dziewięciorga dzieci: Harald Thorald Adolph Lorentz (1848), Marie (1850), Harald (1851), Carolina Elisabeth Nanny (1853), Luise (1859), Sophie Dagmar Elisabeth (1859), Holger Hvitfeldt (1861). Dwoje z nich: Harald i Holger zostało malarzami.

W zbiorach polskich znajduje się tylko jeden obraz Elżbiety Baumann-Jerichau, „Główka dziewczyny”, przechowywany na Zamku Królewskim w Warszawie, w zbiorach Fundacji im. Ciechanowieckich.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons