Elizabeth Stride

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fotografia Elizabeth Stride z kostnicy

Elizabeth Stride (ur. 27 listopada 1843, zm. 30 września 1888 w Londynie), de domo Elizabeth Gustafsdotter, znana także jako "Long Liz", trzecia z "kanonicznych" ofiar Kuby Rozpruwacza.

Córka Gustafa Erikssona i Beaty Karlsdotter, urodziła się na farmie Stora Tumlehed, w parafii Torslanda, niedaleko Gothenburga w Szwecji. Od października 1860 roku Liz pracowała jako służąca, początkowo u Larsa Fredrika Oloffsona w Gothenburgu, jej późniejsi pracodawcy nie są znani. W marcu 1865 roku była już zarejestrowana w katach gothenburskiej policji jako prostytutka i w tymże samym roku dwukrotnie była leczona w szpitalu Kurhuset z choroby wenerycznej. 21 kwietnia 1865 roku Elizabeth urodziła martwą córeczkę. Rok później, w lutym 1866, opuściła Szwecję i osiadła w Londynie.

7 marca 1869 roku, w kościele St Gilles-In-The-Fields Elizabeth poślubiła Johna Thomasa Stride, stolarza. Mieszkała w tym czasie na Gower Street 67, po ślubie zaś zamieszkała z mężem na East India Dock Road, Poplar. Niewiele wiadomo o przebiegu tego związku, choć sama Liz twierdziła , że urodziła dziewięcioro dzieci. Małżeństwo Stride'ów musiało rozpaść się w roku 1877, wtedy to bowiem, 21 marca, Elizabeth zamieszkała w Poplar Workhouse. Rok później powiedziała urzędnikowi kościelnemu, że jej mąż zginął w katastrofie, jaka zdarzyła się na Tamizie 3 września 1878 roku. Statek wycieczkowy Princess Alice zderzył się wtedy z parowcem Bywell Castle, zabijając przeszło sześćset osób. Elizabeth twierdziła, że w tym wypadku utonął jej mąż i dwoje dzieci, ona sama zaś ocalała, kurczowo trzymając się zwisającej z pokładu liny.

Nie było to prawdą – John Thomas Stride żył wtedy, o czym świadczy fakt, że około 1881 roku małżonkowie ponownie się zeszli, jednak na krótko, bowiem już w grudniu Elizabeth stała się lokatorką Whitechapel Workhouse, gdzie również była leczona na bronchit. W roku 1882 Elizabeth pomieszkiwała w przytułku na Flower And Dean Street 32. John Stride zmarł w Poplar and Stepney Sick Asylum, w Bromley, 24 października 1884 roku.

Ostatnie trzy lata życia spędziła Stride z niejakim Michaelem Kidneyem. Prasowe relacje z zeznań Kidneya zawierają informację, że Michael i Liz mieszkali na Dorset Street 38, co pozwoliło niektórym autorom sugerować, że Elizabeth Stride mogła znać Mary Jane Kelly i Annie Chapman, które pomieszkiwały w pobliżu. Niemniej wszystko przemawia za tym, że był to błąd reporterów, istnieją bowiem dowody świadczące, że właściwym adresem Stride i Kidneya była w istocie Devonshire Street 35. W ostatnich latach swego życia Liz parokrotnie stanęła przed sądem za pijaństwo i hałaśliwe zachowanie.

27 września 1888 roku Elizabeth pojawiła się w przytułku na Flower And Dean Street, twierdząc, że pokłóciła się z mężczyzną, z którym mieszkała, co bynajmniej w jej związku z Kidneyem nie było rzadkością. 29 września 1888 roku, popiwszy w pubie "Queen's Head", Liz wróciła do przytułku, gdzie wyszczotkowała ubranie i oddała znajomej na przechowanie płat zielonego aksamitu. Wyszła, prawdopodobnie nie w celu zarobkowym, bo miała jeszcze sześć pensów, by pojawić się na Berner Street w towarzystwie nieznanego mężczyzny. O 12:45 Izaak Schwartz widział jak ów mężczyzna, w bramie Dutfield Yard, powalił na ziemię próbującą uciec kobietę. Piętnaście minut później na Berner Street pojawił się Louis Diemschutz, powożący niewielkim wózkiem handlarza, zaprzężonym w konia. Gdy próbował skręcić w bramę Dutfield Yard, koń odskoczył w lewo, po czym stanął. Deimschutz zszedł z wozu, po to by odkryć leżące w ciemnej bramie, po prawej jej stronie, ciało Liz Stride, z poderżniętym gardłem.

Napastnik, prawdopodobnie spłoszony przez nadjeżdżającego Diemschutza, zdołał jedynie podciąć lewą tętnicę szyjną i żyłę jarzmową Liz, oraz przeciąć tchawicę, po czym umknął, nie zdążywszy okaleczyć ciała. Brak pośmiertnych okaleczeń, typowych dla mordercy z Whitechapel, jest podstawą dla niektórych badaczy by wykluczać Liz z kręgu ofiar Rozpruwacza.

Elizabeth pochowano 6 października na cmentarzu East London.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Philip Sugden "The complete history of Jack the Ripper, Robinson Publishing Ltd. 2002


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]