Ellen G. White

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ellen Gould White
Ellen G. White w 1899
Ellen G. White w 1899
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1827
Gorham, USA
Data i miejsce śmierci 16 lipca 1915
Elmshaven, USA
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Ellen G. White w Wikicytatach

Ellen Gould White, z domu Harmon (ur. 26 listopada 1827 w Gorham, w stanie Maine, zm. 16 lipca 1915 w Elmshaven, w stanie Kalifornia) – prorokini amerykańska, jedna z założycieli Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Autorka 66 książek o tematyce chrześcijańskiej.

Jej rodzice Robert i Eunice Harmon należeli do Episkopalnego Kościoła Metodystów, z którego zostali wyłączeni w 1843 ze względu na wyznaczenie daty powtórnego przyjścia Chrystusa.

Była wegetarianką i czynną propagatorką wegetarianizmu.

Stosunek KADS do objawień Ellen White[edytuj | edytuj kod]

Ellen G. White w 1878 r.
Oryginalny maszynopis Życia Jezusa (strony 80-81)
Adwentyzm
Millerite 1843 chart 2.jpg
 PortalKategoria

Siedemnasta zasada wiary Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego naucza:

Jednym z darów Ducha Świętego jest proroctwo. Adwentyści wierzą, iż dar ten, będący znakiem wyróżniającym ostatni Kościół, objawił się w posłannictwie Ellen G. White. Pisma jej — służebnicy Pańskiej — są stałym i autorytatywnym źródłem prawdy, dostarczającym Kościołowi pociechy, myśli przewodnich, wskazówek i szansy poprawy. Wyraźnie zaświadczają także, iż Biblia jest regułą, według której winny być oceniane wszystkie nauki i doświadczenia.
Księga Joela 3,1-2; Dzieje Apostolskie 2,14-21; List do Hebrajczyków 1,1-3; Objawienie św. Jana 12,17; 19,10[1].

Pisma Ellen G. White są traktowane przez Kościół Adwentystów Dnia Siódmego jako pomocnicze w stosunku do Pisma Świętego, jedynej reguły wiary, według której winny być oceniane wszystkie nauki i doświadczenia. Mimo tego spotykają się oni często z zarzutami, iż stawiają jej pisma wyżej niż Biblię. Według oświadczeń samej Ellen G. White „jedynie Biblia jest probierzem wszelkiej nauki i doświadczeń – Duch proroctwa nie został dany w tym celu, by zastąpić Biblię; Pismo Święte bowiem stwierdza wyraźnie, że Słowo Boże jest tym wzorcem, według którego sprawdzać należy wszelkie nauki”[2].

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Trójca[edytuj | edytuj kod]

Trzy osoby Trójcy nazywała mocami współdziałającymi i współpracującymi. „W imieniu tych trzech wielkich Potęg — Ojca, Syna i Ducha Świętego — ci, którzy przyjmują Chrystusa w żywej wierze, dostępują chrztu”[3]. Obowiązkiem wierzącego jest współpraca z Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Moce te czynią z nas współpracowników Boga[4][5].

Jezus, Chrystus Pan jest obrazem Jego wielkości Boga i Jego majestatu, odbiciem Jego chwały[6]. Kto nie przyjmuje boskości Chrystusa, „nie może właściwie pojąć charakteru i misji Chrystusa, ani wielkiego Bożego planu zbawienia ludzkości”[7].

Duch Święty jest „Pocieszycielem, którego Chrystus obiecał posłać po Swym wstąpieniu do nieba, jest Duch w całej pełni Bóstwa manifestujący moc łaski Bożej wszystkim, którzy przyjmują Chrystusa i wierzą w Niego jako w swego osobistego Zbawiciela”[3]. Duch Święty jest osobą, bo poświadcza, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Gdyby nie był Osobą Boską nie wyjawiałby tajemnic Bożych. „O rzeczach Bożych żaden człowiek nic nie wie, ale tylko Duch Boży”[8]. Działalność Szatana może być zahamowana tylko przez trzecią osobę Trójcy — Ducha Świętego[9].

Relacje Jezusa z Bogiem Ojcem

„Chrystus, Słowo, jednorodzony Syn Boży, był jedno z wiecznym Ojcem - jedno w naturze, charakterze, celu - jedyną istotą, która miała przystęp do wszystkich zamierzeń i planów Bożych. „I nazwą go: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju” (Iz. 9,6). „Wyjścia jego są z dawna, ode dni wiecznych” (Mich. 5,2 BG).” (Patriarchowie i Prorocy ChIW str.20)[10][11].

„Żydzi nigdy wcześniej nie słyszeli tak przekonywujących słów z ludzkich ust, i wydawało się, że Boskość przebłyskiwała przez ludzkość gdy Jezus mówił: ‘Ja i Ojciec jedno jesteśmy.’ Słowa Jezusa miały głębokie znaczenie, gdy wysunął roszczenie, że On i Ojciec są jednej substancji oraz posiadają te same atrybuty”[12].

„Zanim powstało zło, w całym wszechświecie panowały pokój i szczęście. Przyroda pozostawała w zgodzie z wolą Stwórcy. Miłość do Boga górowała nad wszystkim, a wzajemna miłość Jego stworzeń była doskonała. Chrystus — Słowo, Jednorodzony Syn Boży, tworzył jedność z Wiecznym Ojcem — jedność pod względem natury, charakteru oraz celu, był jedyną istotą we wszechświecie, która znała wszelkie myśli i zamiary Stwórcy”[13].

Zawsze z Wiecznym Bogiem. – „Mówiąc o Jego praegzystencji, Chrystus kieruje umysł wstecz do niepamiętnych czasów. On zapewnia nas, że nigdy nie było takiego czasu, w którym nie byłby w ścisłej łączności z wiecznym Bogiem. Ten, którego Żydzi słyszeli głos, był jedno z Bogiem”[14].

„Od wieczności Chrystus był zjednoczony z Ojcem, a gdy przyjął na Siebie ludzką naturę, On nadal był z Bogiem”[15].

Wegetarianizm[edytuj | edytuj kod]

„To dla dobra członków ostatniego Kościoła Pan radzi im porzucić pokarmy mięsne, herbatę, kawę i inne szkodliwe produkty. Jest pod dostatkiem innych rzeczy z których możemy korzystać, a które są zdrowe i dobre”[16].

„Dieta mięsna dąży do rozwinięcia zwierzęcości w człowieku. Rozwój zwierzęcości osłabia duchowość, czyniąc umysł niezdolnym do zrozumienia prawdy...”[17].

„Światło, jakie mi zostało dane, wskazuje, że w niedługim czasie, będziemy musieli porzucić jedzenie wszelkich pokarmów zwierzęcych. Nawet mleko trzeba będzie porzucić...”[18].

„Otrzymałam pouczenie, że spożywanie mięsa prowadzi do zezwierzęcenia natury i pozbawienia mężczyzn i kobiet miłości i przyjaźni, jaką powinni mieć do siebie nawzajem (...) potrawy mięsne nie są właściwym pokarmem dla ludu Bożego...”[19].

Masturbacja[edytuj | edytuj kod]

Ellen White twierdziła, że masturbacja jest szkodliwa dla zdrowia, zwłaszcza jeżeli została rozpoczęta w piętnastym roku życia. W jej wyniku pomiędzy trzydziestym a czterdziestym piątym rokiem życia człowiek zaczyna cierpieć na choroby wątroby i płuc, dokuczają nerwobóle, reumatyzm, pojawiają się schorzenia kręgosłupa i chore nerki. Kończy się to śmiercią. Kobiety mają mniej sił witalnych od mężczyzn i dlatego w ich przypadku samogwałt prowadzi do kataru, obrzęku, bólów głowy, utraty wzroku, utraty pamięci i innych chorób[20][21]. Jej poglądy w tej sprawie nie odbiegały zbytnio od poglądów naukowych autorytetów tej epoki[22].

Powiązania eschatologii z astronomią[edytuj | edytuj kod]

„A niebo ustąpiło jako księgi zwinięte; wtedy mogliśmy wejrzeć w otwartą przestrzeń w Orionie skąd wychodził głos Boga. Święte miasto zstąpi przez tę otwartą przestrzeń”[23].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Interpretacja Biblii[edytuj | edytuj kod]

Powszechnie zarzuca się Ellen White poprawianie Biblii i jej nadinterpretację. Plan zbawienia powstał po upadku, kuszenie Ewy przedstawiła w sposób niezgodny z Biblią, ludy sprzed potopu spółkowały ze zwierzętami, Jezus Chrystus nie był prawdziwym Bogiem; odkupienie grzechu dokonało się nie na krzyżu, rozpoczęło się dopiero w roku 1844. Krew Chrystusa miała uwalniać od potępienia, ale nie od „grzechu samego w sobie”. Ostateczną karę za każdy grzech poniesie nie Chrystus, lecz szatan. Kontrowersyjnym zdaniem jest: „Bóg nie może przyjąć do Nieba niewolników” (Early Writings, s. 276). „Szabat, o którym mowa w czwartym przykazaniu to właśnie pieczęć Boga żywego” (Great Controversy, s. 640). Zdaniem White, Herod, który brał udział w procesie Jezusa był tym samym Herodem, który skazał na śmierć Jakuba (Spiritual Gifts, t. 1, s. 71.)[24]. Zarzuca się jej, że chrześcijański dogmat Trójcy Świętej sprowadzała w swych pismach do tryteizmu[a][25].

Zarzuty plagiatu[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. i na początku lat 80. XX wieku debatowano nad plagiatorskim charakterem twórczości Ellen White. Liczni krytycy zarzucali Ellen White uprawianie plagiatu na wielką skalę. Ułożono długą listę dzieł, z których korzystała[26]. Jednym z krytyków był Walter T. Rea, były adwentysta, który w swej książce The White Lie wskazuje, że jej objawienia nie są „oryginalne” i zostały zapożyczone od innych[27]. Ronald Numbers argumentuje, że jej rozumienie zdrowego odżywiania nie pochodzi z Bożego objawienia, lecz zostało zapożyczone od innych autorów[28].

Adwentyści twierdzą, że Ellen White używała pism innych ludzi zgodnie z praktyką jej czasów. Pisma innych autorów pomagały jej przekazywać lepiej i efektywniej otrzymane od Boga poselstwa. Vincent L. Ramik, prawnik z Waszyngtonu wynajęty przez adwentystów dla zbadania plagiatu, stwierdził: „Ellen White używała pism innych ludzi, jednak przez sposób ich używania uczyniła je unikalnie własnymi, etycznie jak i prawnie”[29][30].

Uwagi

  1. Np. „Był równy Bogu, nieskończony i wszechpotężny…” (Manuskrypt nr 101, rok 1897).

Przypisy

  1. Zasady Wiary Ogólnoświatowego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, Silver Springs, 1990
  2. Z. Łyko, Nauki Pisma Świętego, Wydawnictwo Znaki Czasu, Warszawa, 1989, s. 436
  3. 3,0 3,1 Special Testimonies, seria B, nr 7, s. 62-63 [1905], cyt. w: Ewangelizacja, s. 390; „Trójca” – Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu” s. 215. (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka Adwentysci.org)
  4. Special Testimonies, seria B, nr 7, s. 51 [1905], cyt. w: Ewangelizacja, s. 392 (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka Adwentysci.org)
  5. Tim Poirier, Ellen White’s Ttinitarian Statements: WHAT DID SHE ACTUALLY WRITE? Ellen White and Current Issues Symposium 2006
  6. Życie Jezusa, s. 11 (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka Adwentysci.org).
  7. Wielki bój, s. 363 (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka Adwentysci.org)
  8. Manuscript 20, 1906, cyt. w: Ewangelizacja, s. 392; „Trójca” Woodrow Whiden; John Reeve; Jerzy Moon. – Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu” Warszawa s. 216 (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka Adwentysci.org)
  9. Special Testimonies, seria A, nr 10, s. 37 [1897], cyt. w: Ewangelizacja, s. 392 (Cyt. za: Ellen White o Trójcy Apologetyka Adwentysci.org)
  10. http://apologetyka.adwentysci.org/?p=167
  11. Ellen G.White: Christ's Place in the Godhead (ang.). Biblical Research Institute. [dostęp 2014-12-05].
  12. The Signs of the Times, Nov. 27, 1893, p. 54. {7ABC 437.3}” Ibid
  13. Wielki Bój s. 262 rozdz. 29 (The Great Controversy, p. 493) Ibid
  14. The Signs of the Times, Aug. 29, 1900 . Ibid
  15. The Signs of the Times, Aug. 2, 1905 , p. 10. Ibid
  16. E.G. White, Chrześcijanin a dieta, Warszawa 1993, s. 265.
  17. E.G. White, Chrześcijanin a dieta, Warszawa 1993, s. 266.
  18. E.G. White, Chrześcijanin a dieta, Warszawa 1993, s. 267.
  19. E.G. White, Chrześcijanin a dieta, Warszawa 1993, s. 271.
  20. Ellen G. White: Solemn Appeal, A. The Seventh-day Adventist Publishing Association, 1870.
  21. The White Estate. Issues. Frequently Asked Questions. Comments Regarding Unusual Statements Found In Ellen G. White's Writings. Subsection: Physical and spiritual dangers of masturbation or "self-abuse" [Adapted from Herbert E. Douglass, Messenger of the Lord: the Prophetic Ministry of Ellen G. White (Nampa, Idaho: Pacific Press Publishing Association, 1998), pp. 489, 490.]
  22. Podlega samowychowania w XIX
  23. K. Bulli, W poszukiwaniu drogi, Warszawa 1981, „Znaki Czasu”, s. 109-113]”
  24. Ellen G. White przeczy Biblii opr. przez byłego pastora Sydneya Clevelanda i Roberta K. Sanders, starszego zboru.
  25. Ellen White on the Trinity Doctrine The Third Angels Message
  26. David J. Conklin, Bibliography for the Plagiarism Study 2006
  27. W.T. Rea, The White Lie
  28. Ronald Numbers: Prophetess of Health: Ellen G. White and the Origins of Seventh-Day Adventist Health Reform. University of Tennessee Press, 1992. ISBN 0-87049-713-8.
  29. William Fagal, Ellen White, Plagiat Prorok czy plagiator? tłum. Marian Knapiuk 2014
  30. Was Ellen G. White a plagiarist? 1981

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]