Elliott Carter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Elliott Cook Carter, Jr. (ur. 11 grudnia 1908 w Nowym Jorku, zm. 5 listopada 2012 tamże) – amerykański kompozytor.

Urodził się jako syn zamożnego kupca tekstylnego. W wieku 16 lat usłyszał w Carnegie Hall „Święto wiosny” Igora Strawinskiego i zachwycił się nieznaną dotychczas muzyką. Studiował anglistykę i muzykę na uniwersytecie Harvarda, uzyskując stopień magistra. Dalsze studia w Paryżu u Nadii Boulanger w École Normale de Musique w latach 1932-1935 ukończył uzyskaniem doktoratu.

Powrócił do Nowego Jorku, w roku 1945 zamieszkał w Greenwich Village.

W latach 1940-1944 wykładał na St. John's College w Annapolis, Maryland.

Podczas II wojny światowej pracował dla Biura Informacji Wojennej.

Po wojnie wykładał na Peabody Conservatory (1946-1948), Columbia University, Queens College, New York (1955-1956) i Yale University (1960-1962). Od roku 1967 uczył na Cornell University, od roku 1972 także na Juilliard School.

Carter uważany był za nestora muzyki amerykańskiej. Otrzymał Nagrodę Pulitzera w latach 1960 i 1973.

Najwcześniejsze kompozycje Cartera utrzymane były w stylu neoklasycznym. Dopiero w roku 1950 napisał swój pierwszy kwartet smyczkowy, stanowiący punkt zwrotny w jego twórczości.

W roku 1997 napisał pierwszą operę What Next, której prapremiera odbyła się w Berlinie w operze Unter den Linden.

Był członkiem honorowym Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej.

Elliott Carter ożenił się 6 lipca 1939 z rzeźbiarką Helen Frost-Jones (zm. 2003).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Źródło[edytuj | edytuj kod]

  • David Schiff Elliott Carter, Faber & Faber, London