Elsa Lunghini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elsa Lunghini
Elsa Lunghini - chanteuse française - Lyon - France - 6 fevrier 2012 - DSC0563.jpg
Elsa Lunghini, 2012
Imię i nazwisko Elsa Lunghini
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1973
Paryż
Pochodzenie  Francja
Instrument Pianino, Gitara akustyczna
Gatunek Pop, Folk
Zawód piosenkarka, aktorka, autorka tekstów, kompozytor
Aktywność od 1986
Wytwórnia płytowa Carrère (wytwórnia płytowa), Ariola, BMG, Mercury, EMI, Star Records, Select Canada, Universal
Powiązania Glenn Medeiros
Laurent Voulzy
Étienne Daho
Da Silva
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Elsa Lunghini (ur. 20 maja 1973 w Paryżu) – francuska piosenkarka i aktorka. Była nastoletnią gwiazdą pop na przełomie lat 80 i 90. W 1986 roku została najmłodszą piosenkarką która dotarła do pierwszego miejsca na francuskich listach przebojów z singlem T'en va pas i sprzedała kilka milionów płyt w ciągu dekady. Elsa jej pierwszy album z 1988 roku, osiągnął status podwójnej platyny w 1993.

Od 1986 do 2007 występowała jako Elsa, w 2008 roku powróciła do pełnego imienia i nazwiska wraz z wydaniem albumu zatytułowanego Elsa Lunghini.

1973-1987: Dzieciństwo i wczesna kariera[edytuj | edytuj kod]

Elsa Lunghini urodziła się 20 maja 1973 w Paryżu. Jej rodzice, Georges Lunghini (aktor, fotograf, kompozytor) oraz Christiane Jobert (malarka i rzeźbiarka, siostra aktorki Marlène Jobert) nazwali ją na cześć Elsy Triolet. Jest kuzynką Evy Green.

Swoją karierę aktorską rozpoczęła w wieku 8 lat w 1981 roku w Garde à vue (reż. Claude Miller), następnie w 1985 w Rouge Baiser (reż. Vera Belmont) w roli Rosy oraz w Train d'enfer (reż. Roger Hanin). W 1986 objawia się jako piosenkarka w filmie La femme de ma vie (reż. Régis Wargnier) gdzie odgrywa role Eloïse która śpiewa T'en va pas akompaniując sobie na fortepianie. Utwór staje się potem ścieżką dźwiękową tego filmu. Singiel, wydany w październiku 1986 r. sprzedał w ponad 1,3 miliona egzemplarzy. W ten sposób Elsa rozpoczęła swoją karierę muzyczną.

1988-1989: Okres Elsa[edytuj | edytuj kod]

W 1988 Elsa wydała swój pierwszy album w którym znajdują się Quelque chose dans mon coeur, Jour de neige, Jamais nous (z Laurent'em Voulzym), A la meme heure dans deux ans i Un roman d'amitié (w duecie z Glennem Medeirosem). Wszystkie te single odniosły sukcesy w Europie i Azji. Kolejny film, Elsa gra w Ou que tu sois (reż. Alain Bergala) córkę Serge'a Maggianiego (Emmanuel).

1990-1991: okres Rien que pour ça[edytuj | edytuj kod]

Dwa lata po pierwszym albumie, Rien que pour ça pojawił się w sklepach. Albumowi temu towarzyszą trzy single : Rien que pour ça, Pleure doucement i Qu'est ce que ça peut lui faire. Po raz pierwszy, Elsa komponuje muzykę do jednej ze swoich piosenek (Rien que pour ça). W 1990, 17-letnia Elsa wystąpiła na scenie sali koncertowej Olympia. Została najmłodszą artystką występującą na tej scenie. Rezultatem tego była kilkumiesięczna trasa koncertowa po Francji i Europie.

1992-1995: Okres Douce violence[edytuj | edytuj kod]

Album Douce violence wydany w 1992 roku stanowił punkt zwrotny w karierze Elsy. Jest ona daleka od dziewczyny ze swojego debiutu. Miała wtedy 19 lat. Pojawia się na scenie Tous a la une po dość długiej nieobecności (częściowo z powodu zdjęć do nowego filmu) w celu promocji Le retour de Casanova (reż. Edouard Niermans, zaprezentowany na festiwalu w Cannes w 1992) w krótkich włosach. Bouscule moi (który otrzymał Grand Prix UNAC 1992), Supplice chinois i Tout l'temps, tout l'temps to single pochodzące z Douce violence.

Po tym albumie, Elsa odkłada karierę na bok by skoncentrować swoje życie w roli kobiety i matki. Wydaje na świat chłopca, 27 lipca 1994, którego ojcem jest niemiecki piosenkarz Peter Kröner. Nazwała go Luigi ku pamięci swojego dziadka.

1996-2003: Okres Chaque jour est un long chemin i Everyday oraz powrót do aktorstwa[edytuj | edytuj kod]

Elsa również odłożyła na bok swoją karierę filmową, ale wkrótce wznowiła karierę muzyczną, w 1996 ukazał się album Chaque jour est un long chemin, do którego napisała wszystkie teksty. Album wyprzedza swoje czasy, jest bardziej akustyczny, którego teksty opowiadają historie. Chaque jour est un long chemin zebrał bardzo dobre recenzje ale nie okazał się sukcesem po stronie sprzedaży. Dyskretnie wydane zostały trzy single: Chaque jour est un long chemin, Sous ma robe i Le temps tourne à l'orage. Na scenie można było ją zobaczyć w Café de la danse w Paryżu w 1996, na Fnac, Bataclan, w Seulu i francofolies de SPA w 1997 prezentującą swoją czwartą płytę. Album ten został przetłumaczony i nagrany na nowo w języku angielskim (Everyday), znalazła się w nim nowa wcześniej niepublikowana piosenka Canada Coast (którą ponownie wykorzystała podczas tournée L'Européen i który okazał się sukcesem).

2004-2007: Okres De lave et de seve[edytuj | edytuj kod]

W 2004, osiem lat od ostatniego albumu, piosenkarka musiała zmienić wytwórnie muzyczną aby wreszcie usłyszeć ją w De lave et de seve, wzniosłym albumie, bardzo wyczekiwanym przez jej fanów. Wideoklip Pierwszego singla Mon amour zostaje nagrodzony na Festival International des Arts du Clip: Elsa otrzymuje nagrodę dla najlepszej aktorki. Drugi singiel A quoi ça sert jest niestety bardzo rzadko transmitowany w radiu.

Od 17 sierpnia do 17 września 2004 w, Elsa jest w Tonnay-Charente na planie zdjęciowym do filmu Trois jours en juin który został wyemitowany we wrześniu 2005 na kanale France 2.

Lato 2005, Etienne Daho i Elsa wydali nowy singiel który nie znajduję się na albumie: Eternité, cover I can see Clearly now, wykonywany przez Johnny'ego Nasha w 1972.

Wrzesień 2005 roku, Elsa wydała niezapomniany koncert. Wykonywała piosenki ze swoich dwóch ostatnich albumów (Un désir, Connexion, Canada Coast, L'autre moitié, ...) połączyła razem ze swoimi starymi przebojami (T'en va pas, Quelque chose dans mon coeur i Jamais nous). Spektakl został sfilmowany; wydany 10 kwietnia 2006 na DVD i CD: Connexion live w edycji DVD został ponownie wydany w sierpniu 2008.

Elsa jest zaangażowana od 1997 roku w koncerty Les Enfoirés dla Les Restos du Cœur (pol. Restauracja serc), jest ona honorowym członkiem stowarzyszenia Bout de vie a także uczestniczy w innych akcjach takich jak Sidaction Ensemble contre le SIDA (pol. Razem przeciw AIDS).

Na początku 2007 roku przeniosła się do Santo Domingo w celu nakręcenia nowego filmu, adaptacji powieści Où es-tu ? Marca Levy'ego gdzie wciela się w rolę Suzanne u boku Christiany Reali i Philippe'a Basa. Emisja odbyła się w czerwcu 2008 na kanale M6.

od 2008: Okres Elsa Lunghini i dalsza kariera[edytuj | edytuj kod]

15 kwietnia 2008, Elsa zakończyła nagrywanie swojego albumu we współpracy z Da Silva, od 23 czerwca 2008 można pobierać singiel Oser na legalnych platformach. Jej tytułowy album zostaje wydany 8 września 2008. Elsa pisze także niektóre teksty podobnie jak Dominique A. Ten album z elementami muzyki cygańskiej jest mroczniejszy niż poprzednie i nie odnosi sukcesu mimo znaczącej promocji i wydaniu i wydaniu trzech singli: Oser, Le garçon d'étage i Les tremblements de terre.

W 2009 roku Elsa odgrywa rolę Emmy obok Bernarda Le Coqa (Vincent) w filmie Aveugle mais pas trop (reż. Charlotte Brandström) wyemitowanym 14 września 2009 na kanale TF1. Bierze udział także w pierwszym filmie krótkometrażowym Le Portail (reż. Liam Engle) grając role matki uciekającego ze szkoły 10 letniego Alexisa.

W pierwszej połowie 2010 roku, pokazuję się w letnim miniserialu La Maison des Rocheville (reż. Nelly Kafsky). Figuruje w obsadzie obok takich aktorów jak Alexandre Brasseur, Chloe Lambert Desarnauts i Virginia. Serial wyemitowano we wrześniu w France 2.

W listopadzie 2011, wzięła udział w albumie Thierry'ego Galiego Il était une fois, w celu wsparcia działań UNICEF-u.

W lutym 2012 roku po 4 latach przerwy ponownie brała udział w koncercie Les Enfoirés.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia Elsy Lunghini.

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Koncerty[edytuj | edytuj kod]

  • Listopad 1990 : Olympia
  • październik 1996 : Show Case
  • Luty 1997 : Fnac
  • Kwiecień 1997 : Bataclan
  • Luty 1997 : Séoul
  • Lipiec 1997 : Francofolies
  • wrzesień 2005 : L'Européen
  • wrzesień 2008 : Radio 6 à Boulogne-Sur-Mer
  • Styczeń 2009 : Café de la Danse

Udział w Restos du Cœur[edytuj | edytuj kod]

  • 1997 – Le Zenith des Enfoirés
  1. Message personnel z Pascalem Obispo, Laurentem Voulzym i Emmanuelle Béart
  2. So far away, from LA (składanka)
  • 1998 – Les Enfoirés en Cœur
  1. Plus près des étoiles z Jeanem-Jacques'em Goldmanem i Julienem Clerkiem
  2. Le dernier slow z Markiem Lavoine'em (składanka)
  • 1999 – Les Enfoirés, dernière édition avant l'an 2000
  1. Made in Normandie z Renaudem (składanka)
  2. Lettre à France z Pascalem Obispo (składanka)
  3. Jouez violons, sonnez crécelles (składanka)
  • 2000 – Les Enfoirés en 2000
  1. Pour que tu m'aimes encore z Hélène Ségarą i Liane Foly
  2. Comme un garçon z Lââm (składanka)
  • 2001 – L'odyssée des Enfoirés
  1. Les brunes comptent pas pour des prunes z Patricią Kaas
  2. J't'le dis quand même z Garou (składanka)
  3. Seras-tu là z Markiem Lavoine'em (składanka)
  4. Douce France z Zazie (składanka)
  5. Avec le temps z Julienem Clerkiem (składanka)
  • 2002 – Les Enfoirés, tous dans le même bateau
  1. Moi… Lolita z Zazie i MC Solaar
  2. Les plages z Axelem Bauerem (składanka)
  3. Le rêve du pêcheur z Francisem Cabrelem (składanka)
  4. Le vent nous portera z Jeanem-Louis'em Aubertem (składanka)
  • 2004 – Les Enfoirés dans l'espace
  1. Le chanteur malheureux z Patrickiem Bruelem i Michelem Sardou
  2. J'ai tout oublié z Calogero, Jeanem-Louis'em Aubertem, Julie Zenatti, Jenifer i Lorie
  3. Disparue z Michaelem Jonesem (składanka)
  4. Zinedine z Axelem Bauerem (składanka)
  • 2005 – Le train des Enfoirés
  1. ur un prélude de Bach z Larą Fabian, Muriel Robin i Catherinea Larą
  2. Simon papa tara z Lââm (składanka)
  3. Les tournesols z Lorie (składanka)
  • 2006 – Le village des Enfoirés
  1. Carte Postale z Géraldem de Palmasem, Muriel Robin, Maxime'em Le Forestierem i Catherine Larą
  2. Pourvu qu'elles soient douces z Patricią Kaas, Jenifer i Lorie (składanka)
  3. Au fur et à mesure z Gérardem Darmonem (składanka)
  • 2008 – Les secrets des Enfoirés
  1. La belle z Géraldem de Palmasem (składanka)
  2. Les matins d'hiver z Markiem Lavoine'em, Francisem Cabrelem i Maurane (chanteuse)
  3. Education sentimentale z Michaelem Jonesem, Jeanem-Baptiste'em Maunierem i Kadem Meradem
  • 2012 – Le bal des Enfoirés
  1. C'est bientôt la fin z Jeanem-Jacques'em Goldmanem, Zazie, Alizée, Maxime'em Le Forestierem, MC Solaar i Catherine Larą na skrzypcach.
  2. Toi et moi z Patrickiem Bruelem, Liane Foly, Christophe'em Maé. W napisach figuruje Bafé Gomis
  3. Ca balance à Paris z Yannickiem Noahem (składanka)
  4. Je suis de celles z Nolwennem Leroy, Zazie i Lorie