Elucja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Proces elucji na kolumnie chromatograficznej podczas chromatografii cieczowej. Od góry: eluent (faza ciekła), faza stała z zaadsorbowaną substancją, eluat

Elucja (eluowanie) – proces wymywania za pomocą eluentu (tzw. fazy ruchomej) substancji adsorpcjowanej wcześniej na fazie stałej. Faza wypływająca z fazy stałej to eluat[1]. W chromatografii gazowej elucję przeprowadza się za pomocą gazu nośnego, a w chromatografii cieczowej za pomocą rozpuszczalników ciekłych. Zastosowanie odpowiednich warunków elucji jest podstawą powodzenia procesu chromatografii.

W technikach biologii molekularnej elucję wykorzystuje się do odzyskiwania białek i kwasów nukleinowych lub ich fragmentów (np. oligopeptydów i oligonukleotydów) z żeli preparatywnych po rozdziale elektroforetycznym. Fragmenty żeli zawierające pożądane substancje wycina się i po rozdrobnieniu poddaje ekstrakcji za pomocą odpowiedniego roztworu buforowego. Efektywniejszą metodą jest elektroelucja, gdzie wypływanie substancji z wyciętego fragmentu żelu wymuszane jest przepływem prądu elektrycznego.

Przypisy

  1. Encyklopedia techniki. Chemia. Warszawa: WNT, 1965.