Elza Soares

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Elza Soares
Elza Soares.jpg
Imię i nazwisko Elza Soares
Data i miejsce urodzenia 23 czerwca 1937
Rio de Janeiro
Pochodzenie  Brazylia
Gatunek samba, MPB, bossa nova sambalanço, hip-hop, samba-rock, samba-enredo
Zawód muzyk (piosenkarka, kompozytorka, tancerka)
Aktywność lata 60. XX wieku do dziś[1]
Powiązania Nando Reis, Fernanda Abreu, Dorival Caymmi, Antônio Carlos Jobim, Emanuelle Araújo, Wander Pires, Arlindo Cruz, Gal Costa, Chico Buarque, Gilberto Gil, Caetano Veloso, Virgínia Rodrigues, Carlinhos Brown, Zé Keti, Fred Zero Quatro, Jorge Ben Jor
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Elza Soares (ur. 23 czerwca 1937 w Rio de Janeiro) – brazylijska piosenkarka, wykonująca przede wszystkim sambę; była żona Garrinchy[1] – nieżyjącego już piłkarza, reprezentanta brazylijskiej drużyny narodowej, dwukrotnego mistrza świata w piłce nożnej (w 1958 i 1962).

W czasie trwającej ponad 40 lat kariery muzycznej Elza Soares nagrała wiele przebojów, które były wysoko notowane na brazylijskiej liście przebojów, m.in.: Se Acaso Você Chegasse (1960), Boato (1961), Cadeira Vazia (1961), Só Danço Samba (1963), Mulata Assanhada (1965) Aquarela Brasileira (1974).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Elza Soares jest córką pracownika fizycznego i gitarzysty Avelino Gomesa Soaresa i praczki Rosárii Marii da Conceição. Przyszła na świat w faweli Moça Bonita w dzielnicy Padre Miguel (obecnie Vila Vintém w okręgu Zona Oeste w Rio de Janeiro, pomiędzy dzielnicami Realengo i Padre Miguel). Wychowała się natomiast w dzielnicy Água Santa (okręg Zona Norte)[2].

Kiedy miała 12 lat, jej ojciec zmusił ją do opuszczenia szkoły oraz do zawarcia zaaranżowanego małżeństwa. Wyszła wówczas za mąż za Lourdesa Antônio Soaresa. W wieku 13 lat urodziła pierwsze dziecko – syna João Carlosa, który przyszedł na świat jako wcześniak. Dziecko zmarło z niedożywienia zaraz po urodzeniu, mimo że matka robiła co mogła aby zapewnić mu pokarm i lekarstwa. W tym czasie po raz pierwszy wzięła udział w programie muzycznym transmitowanym na żywo przez radio oraz dała pierwszy występ przed większym audytorium. Mimo że dała z siebie wszystko, nie została zauważona, w dużej mierze ze względu na jej skromny ubiór i styl bycia. Wygrała wtedy nagrodę pieniężną, dzięki czemu mogła kupić lekarstwa dla dziecka, co jednak niestety nie uratowało mu życia[3][4].

W wieku 14 lat po raz drugi zaszła w ciążę. Mając 15 lat urodziła drugie dziecko, które także przyszło na świat przedwcześnie i żyło zaledwie kilka dni[3][4].

W wieku 20 lat została wdową – jej mąż zmarł na tuberkulozę. Została sama, ponieważ cała rodzina zmarła. Miała wówczas pod opieką pięcioro dzieci – czterech chłopców i dziewczynkę, która była niemowlęciem. Aby utrzymać rodzinę zmuszona była podejmować się różnych prac: sprzątała mieszkania, pracowała w pralni. Dzieci były posyłane do szkoły, chciała bowiem zapewnić im lepszą przyszłość. Cały czas marzyła o śpiewaniu i mimo bardzo małej ilości wolnego czasu starała się wygospodarować go choć trochę na występy w pobliskich barach[3].

W wieku 25 lat poznała słynnego piłkarza Garrinchę. Wiele wycierpiała, aby być u jego boku. W tym samym czasie, gdy rozkwitała jej kariera muzyczna, wdała się w romans z żonatym sportowcem, który musiał się rozwieść, aby kontynuować nowy związek. Spowodowało to bardzo ostrą reakcję lokalnej społeczności. Grożono jej nawet śmiercią, a dom był obrzucany jajkami i pomidorami – wszystko przez to, że Garrincha odszedł od żony i postanowił poślubić drugą kobietę. Ich małżeństwo trwało ponad 10 lat. Nie były to lata łatwe, gdyż światowej sławy futbolista był alkoholikiem[4]. Garrincha i Elza zawarli związek małżeński w 1966 w Boliwii, nieopodal ambasady Brazylii w tym państwie[5]. 30 sierpnia 1977 roku małżeństwo zakończyło się rozwodem, po tym jak będący pod wpływem alkoholu piłkarz dotkliwie pobił małżonkę[6].

Elza miała z Garrinchą jedno dziecko. W 1976 urodziła syna – Garrinchę Manuela dos Santosa Juniora, który 10 lat później zginął w wypadku samochodowym[6].

W 1983 roku Garrincha w wieku zaledwie 49 lat umarł na marskość wątroby, która była spowodowana nadużywaniem alkoholu. Mimo, że Elza nie była już z nim formalnie związana, bardzo przeżyła jego przedwczesną śmierć[4].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1960: Se Acaso Você Chegasse (Odeon)
  • 1960: Tenha Pena de Mim (Odeon)
  • 1961: Eu e o rio (Odeon)
  • 1961: Beija-me (Odeon)
  • 1961: Mulata Assanhada (Odeon)
  • 1961: A Bossa Negra (Odeon, reedycja: Universal, 2003)
  • 1963: Sambossa (Odeon)
  • 1964: Na Roda do Samba (Odeon)
  • 1965: Um Show de Beleza (Odeon)
  • 1965: O Samba Brasileiro (Odeon)
  • 1965: Verão do Meu Rio (Odeon)
  • 1965: O Neguinho e a Senhorita (Odeon)
  • 1966: Com A Bola Branca (Odeon)
  • 1967: Palmas no portão (Odeon)
  • 1967: O Mundo Encantado de Monteiro Lobato (Odeon)
  • 1967: Negro Telefone (Odeon)
  • 1967: Com Que Roupa (Odeon)
  • 1967: Elza, Miltinho e Samba (Odeon)
  • 1967: O Máximo em Samba (Odeon)
  • 1968: Balanço Zona Sul (Odeon)
  • 1968: Diálogo de Crioulos (Odeon)
  • 1968: Mestre-Sala (Odeon)
  • 1968: Capoeira (Odeon)
  • 1968: Onde Está Meu Samba (Odeon)
  • 1968: Elza, Miltinho e Samba Vol.2 (Odeon)
  • 1968: Elza Soares e Wilson das Neves (Odeon)
  • 1969: Boggie Woogie na Favela (Odeon)
  • 1969: Heróis da Liberdade (Odeon)
  • 1969: Juntinho de Novo (Odeon)
  • 1969: Elza Carnaval & Samba (Odeon)
  • 1969: Elza, Miltinho e Samba Vol.3 (Odeon)
  • 1969: Samba & Mais Sambas (Odeon)
  • 1970: Sambas e Mais Sambas (Odeon)
  • 1971: Se Acaso Você Chegasse (Odeon)
  • 1972: Sangue, Suor e Raça (Odeon)
  • 1972: Grade do Amor (Odeon)
  • 1972: Elza Pede Passagem (Odeon, reedycja: EMI, 2004)
  • 1972: Swing Negrão (Odeon)
  • 1972: Maria Vai com as Outras (Odeon)
  • 1973: Lendas do Abaeté (Odeon)
  • 1973: Aquarela Brasileira (Odeon)
  • 1974: Salve a Mocidade (Tapecar)
  • 1974: Quem é bom já nasce feito (Tapecar)
  • 1974: Samba, Minha Raiz (Tapecar)
  • 1974: Com Que Roupa (Odeon)
  • 1977: Pilão+Raça=Elza (Odeon)
  • 1980: Elza Negra, Negra Elza (CBS)
  • 1988: Voltei
  • 1999: Carioca da Gema
  • 2002: Do Cóccix Até O Pescoço (Maianga / Tratore)
  • 2004: Vivo Feliz (Tratore)
  • 2007: Beba-me – Ao Vivo (Biscoito Fino)
  • 2008: Chega de Saudade – Trilha Sonora do Filme (Universal)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Elza Soares. Biography. AllMusic (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-08-16].
  2. Elza Soares (port.). dicionariompb.com.br. [dostęp 2013-08-21].
  3. 3,0 3,1 3,2 Conheça um pouco mais de Elza Soares e Projota (port.). vidasculturais.blogspot.com. [dostęp 2013-08-21].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Elza Soares (port.). lembrancaradioweb.com.br. [dostęp 2013-08-21].
  5. Ruy Castro. Estrela solitária: um brasileiro chamado Garrincha. — Companhia das letras, 1995. ISBN 85-7164-493-4
  6. 6,0 6,1 Личная жизнь (ros.). garrinchaz.ru. [dostęp 2013-08-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]