Emanuel Filibert (książę Wenecji i Piemontu)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Emanuel Filibert, książę Wenecji i Piemontu, właściwie: Emanuele Filiberto Umberto Reza Rene Maria di Savoia (ur. 22 czerwca 1972 w Genewie) – członek dynastii sabaudzkiej, z której wywodzili się królowie Włoch, tytularny książę Wenecji i Piemontu, jedyny syn Wiktora Emanuela, księcia Neapolu, pretendenta do tronu Włoch (Wiktora Emanuela IV), i jego żony – Mariny Dorii. We Włoszech znany jest jako Emanuele Filiberto di Savoia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Emanuel Filibert urodził się w Szwajcarii, ojczyźnie swojej matki, która jest byłą mistrzynią świata w narciarstwie wodnym. Emanuel Filibert wychował się na wygnaniu, za granicami Włoch, zgodnie z postanowieniami włoskiej konstytucji, która zabraniała przedstawicielom dynastii sabaudzkiej w linii męskiej przebywać w ojczyźnie. Ten zapis zniesiono dopiero w 2002.

10 listopada 2002 Emanuel Filibert razem z rodzicami powrócił do Włoch. Rodzina odwiedziła Watykan, gdzie 20-minutowej audiencji udzielił im papież Jan Paweł II. Emanuel Filibert był wzruszony audiencją i zwiedzaniem Włoch, ojczyzny swoich przodków, który dotychczas znał tylko z telewizji i opowiadań swojego ojca.

Emanuel Filibert pracuje w Genewie w firmie zajmującej się funduszami hedgingowymi. Od czasu powrotu do Włoch w 2002 pojawia się również w telewizji, w programach dotyczących piłki nożnej i handlu oliwą. Jest związany z działalnością charytatywną i kulturalną. W 2001 ufundował Fundację Księcia Wenecji dla promowania kulturalnej różnorodności. Ma licencję pilota helikopterów i samolotów, jest właścicielem motorów Ducati i Harley-Davidson oraz samochodów Aston Martin i AC Cobra. Emanuel Filibert opublikował dwie książki; Sognando L'Italia i wspomnienia z młodości na wygnaniu.

W 2009 Emanuel Filibert wziął udział w piatej edycji Ballando con le Stelle, włoskiej wersji Tańca z Gwiazdami, i wygrał[1].

Małżeństwo i potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Emanuel Filibert ożenił się z Clotilde Courau, francuską aktorką, córką Jeana Claude'a Courau i Catherine du Pontavice des Renardières. Ślub odbył się 25 września 2003 r. w rzymskiej Bazylice Matki Bożej Anielskiej. Bazylika ta została wzniesiona na ruinach starożytnych rzymskich Term Dioklecjana. W tej bazylice w 1896 pradziadek Emanuela Filiberta – król Wiktor Emanuel III ożenił się z Heleną Czarnogórską. Drużbą na ślubie był książę MonakoAlbert II Grimaldi, który poznał ze sobą parę. Na uroczystości weselne 1200 gości. Panna młoda w szóstym miesiącu ciąży, miała na sobie suknię od Valentino i welon z tiarą, ozdobioną diamentami i kamieniami należącymi do dynastii sabaudzkiej.

Książę Emanuel Filibert i księżna Clotilde w Wenecji, 2005

Para ma dwie córki:

W styczniu 2011 para adoptowała dwóch kenijskich chłopców[2]:

  • Alana
  • Mosesa

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Emanuel Filibert jest tytularnym księciem Wenecji i Piemontu, i po śmierci swojego ojca odziedziczy pretensje do tronu jako wnuk ostatniego króla Włoch – Humberta II. W czerwcu 2006 jego kuzyn – Amadeusz, książę Aosty ogłosił siebie głową rodziny sabaudzkiej i prawowitym księciem Sabaudii, tym samym zakwestionował prawa Emanuela Filiberta i jego ojca. Amadeusz twierdził, że Wiktor Emanuel został wykluczony z sukcesji po tym jak w 1971 poślubił matkę Emanuela Filiberta – bez wymaganej zgody swojego ojca i ówczesnej głowy rodziny – Humberta II.

Emanuel Filibert i jego ojciec wnieśli do sądu sprawę o zakazanie Amadeuszowi używania tytułu Księcia Sabaudii. Pierwsze obrady odbyły się w sądzie w Arezzo, w styczniu 2010 zapadł wyrok[3]. Sąd uznał, że Amadeusz niesłusznie ogłosił się głową rodziny i nie ma prawa tytułować się księciem Sabaudii, tym samym przychylił się do stanowiska Emanuela Filiberta i jego ojca. Dodatkowo sąd nakazał Amadeuszowi zapłacić kuzynowi 50 tys. euro oraz pokryć koszty sądowe procesu[4].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Order Annuncjaty

Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny

Przypisy


Poprzednik
Humbert II
Książę Piemontu
od 1983
Następca