Emanuel Mendel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Emanuel Ernst Mendel
Emanuel Ernst Mendel
Data i miejsce urodzenia 28 października 1839
Bunzlau
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 1907
Berlin-Pankow
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Uniwersytet Fryderyka Wilhelma w Berlinie
Uczelnia Uniwersytet Fryderyka Wilhelma w Berlinie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Tablica pamiątkowa w Berlinie-Pankow

Emanuel Ernst Mendel (ur. 28 października 1839 w Bunzlau, zm. 23 czerwca 1907 w Berlinie-Pankow) – niemiecki lekarz neurolog i psychiatra, profesor na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma i dyrektor polikliniki w Berlinie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 28 października 1839 w Bunzlau (dzisiejszy Bolesławiec) jako syn kupca Wolfa Mendla (1808-1879) i jego żony Rosalie z domu Guhrauer[1]. Uczęszczał do gimnazjum w Legnicy, następnie studiował medycynę na Śląskim Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma we Wrocławiu i Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Tam ukończył studia w roku 1860. W latach 1864, 1860, 1870–1871 lekarz wojskowy[2]. W 1882 założył i wydawał Neurologisches Centralblatt, oficjalne czasopismo Berlińskiego Towarzystwa Psychiatrów i Neurologów. Jego asystentami byli między innymi Łazar Minor, Louis Jacobsohn-Lask, Hugh Talbot Patrick, Paul Schuster, Max Bielschowsky i Edward Flatau. Należał do Deutsche Fortschrittspartei. Przez dwie kadencje członek Reichstagu (od 1877 do 1881)[3]. W 1906 otrzymał tytuł tajnego radcy medycznego (Geheimer Medizinalrat). Zmarł 23 czerwca 1907 po długiej chorobie[4].

Żonaty z Susanne Lindow, miał syna Kurta. Pochowany jest na cmentarzu w Berlinie-Wedding (Urnenfriedhof Gerichtstraße)[5].

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Mendel jest pamiętany za wprowadzenie uzyskiwanej z australijskiej rośliny Dubosia myoporoides duboizyny do leczenia choroby Parkinsona. Mendel opowiadał się za łączeniem neurologii i psychiatrii jako dopełniających się dyscyplin. Badał też padaczkę i porażenie postępujące.

Napisał podręcznik psychiatrii Leitfaden der Psychiatrie für Studirende der Medicin (Stuttgart: Enke, 1902) przetłumaczony m. in. na angielski (A Psychological Study of Insanity for Practitioners and Students, tłum.William Christopher Krauss).

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Manfred Sturzbecher. Mendel, Emanuel W: Neue Deutsche Biographie Bd.: 17, Melander - Moller, Berlin, 1994 s. 39-40
  2. Jürgen Peiffer: Hirnforschung in Deutschland 1849 bis 1974: Briefe zur Entwicklung von Psychiatrie und Neurowissenschaften sowie zum Einfluss des politischen Umfeldes auf Wissenschaftler. Springer, 2004, s. 1097, seria: Schriften der Mathematisch Naturwissenschaftlichen Klasse der Heidelberger Akademie der Wissenschaften. ISBN 3540406905.
  3. Pagel JL: Biographisches Lexikon hervorragender Ärzte des neunzehnten Jahrhunderts. Berlin–Wien: 1901, s. 1115–1116.[1]
  4. Moeli C. Emanuel Mendel †. „Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten”. 43 (2), s. 818, 1907. doi:10.1007/BF01811994. 
  5. http://www.pankeguide.de/mendel.html