Emanuel Schäfer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Emanuel Schäfer (ur. 20 kwietnia 1900 w Hluczynie, zm. 4 grudnia 1974) – niemiecki SS-Oberführer, zbrodniarz wojenny.

Urodził się w Hulczynie (obecne Czechy, wówczas pruska prowincja Śląsk) w 1900 roku. W czasie I wojny światowej służył w regimencie artylerii polowej. Po wojnie służył w oddziałach Freikorps, a także był członkiem faszystowskiej organizacji Stahlhelm. Schäfer miał katolickie pochodzenie, w 1928 r. przyjął protestantyzm, a w 1936 r. został Gottgläubigerem (nazwa wierzącego w okultystyczną religię Gottgläubigkeit).

W 1933 roku wstąpił do SA i Sicherheitsdienst (SD), której był aktywnym członkiem. W 1936 roku został członkiem SS.

W 1939 jako komendant Einsatzgruppe II w randze SS-Sturmbannführera odpowiedzialny za zbrodnie dokonane na terenie okupowanej Polski w pasie operacyjnym Grupy Armii "Południe" (na Śląsku i w Małopolsce).

W czasie wojny Schäfer pełnił służbę w organach policji bezpieczeństwa na terenie Serbii. Po wojnie wrócił do Niemiec, gdzie został skazany na sześć i pół roku więzienia za zagazowanie 6820 dzieci i kobiet.

Emanuel Schäfer zmarł w 1974 roku w wieku 74 lat.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eric A. Johnson: Der nationalsozialistische Terror. Gestapo, Juden und gewöhnliche Deutsche. Siedler Verlag, Berlin 2001, ISBN 3-88680-619-7