Emil Apfelbaum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grób Emila Apfelbauma i jego zmarłej w wieku 18 lat córki Ireny na cmentarzu żydowskim w Warszawie

Emil Apfelbaum (ur. 1895, zm. 12 stycznia 1946 w Warszawie) – polski lekarz internista i kardiolog żydowskiego pochodzenia.

Po ukończeniu studiów pracował jako asystent profesora Witolda Orłowskiego w szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie. Podczas II wojny światowej przebywał w getcie warszawskim, gdzie kontynuował zawód lekarza i prace naukowe. Był członkiem Organizacyjnej Komisji Badawczej. Prowadził badania nad wpływem głodu na organizm ludzki. Swoje szczegółowe badania wygłosił na konferencji, która odbyła się 6 lipca 1942, a także zawarł w książce Głód-choroby. Po 1942 ukrywał się. Jako jedyny z zespołu lekarzy badających wpływ głodu na organizm ludzki przeżył getto i wojnę, po zakończeniu której zebrał i opracował materiały w wydanej w 1946 książce Choroba głodowa. Badania kliniczne nad głodem wykonane w getcie warszawskim w r. 1942.

Zmarł w Warszawie. Jest pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej (kwatera 10, rząd 5)[1].

Przypisy

  1. Grób Emila Apfelbauma w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]