Emil Erlenmeyer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Richard August Carl Emil Erlenmeyer
Richard August Carl Emil Erlenmeyer
Data i miejsce urodzenia 28 czerwca 1825
Taunusstein
Data i miejsce śmierci 22 stycznia 1909
Cesarstwo Niemieckie Aschaffenburg

Richard August Carl Emil Erlenmeyer (ur. 28 czerwca 1825 w Taunusstein, zm. 22 stycznia 1909 w Aschaffenburgu) – niemiecki chemik i farmaceuta.

Studiował na Uniwersytecie w Gießen u Justusa von Liebiga[1] oraz na Uniwersytecie w Heidelbergu u Augusta von Kekulé. Współpracował z Robertem Bunsenem w dziedzinie badań nawozów. W latach 1868–1883 był profesorem w Monachijskiej Szkole Politechnicznej[1].

Jego prace badawcze obejmowały odkrycie i zsyntezowanie kilku związków organicznych (kwas 2-metylopropanowy, 1865), ale najbardziej jest znany z opracowania tzw. kolby stożkowej Erlenmeyera (erlenmajerka)[1]. W 1868 roku zsyntezował także guanidynę i podał jej poprawny wzór. Jest on również autorem syntezy tyrozyny[2]. Erlenmeyer jest także twórcą powszechnie przyjętej teorii budowy naftalenu, jako związku złożonego z dwóch pierścieni benzenowych o dwóch wspólnych atomach węgla. Również on w 1880 roku opracował tzw. regułę Erlenmeyera, która jest podstawą wyjaśnienia zjawiska tautomerii keto-enolowej[1].

W 1883 roku zrezygnował z pracy naukowej z powodów zdrowotnych, zmarł 22 stycznia 1909 roku w Aschaffenburgu[1].

Spis treści

Wybrane publikacje [edytuj]

  • Lehrbuch der organischen Chemie, 1867 (razem z R. Meyerem, O. Hechtem, H. Goldschmidtem, K. v. Buschka)[1]
  • Aufgabe des chemischen Unterrichts gegenüber Wissenschaft und Technik, 1871[1]
  • Einfluß Liebig's auf die Entwicklung der reinen Chemie, 1874[1]

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Berthold Peter Anft: Erlenmeyer, Richard August Carl Emil. W: Neue Deutsche Biographie. T. 4. 1959, s. 594. (niem.)
  2. ↑ Answers.com: Oxford Dictionary of Scientists: Richard August Carl Emil Erlenmeyer

Bibliografia [edytuj]

  1. Otto Krätz. Das Portrait: Emil Erlenmeyer 1825–1909. „Chemie in unserer Zeit”. 6 (2), s. 53–58, 1972 (niem.). 
  2. M. Conrad. Emil Erlenmeyer. „Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft”. 43 (3), s. 3645–3664, 1910 (niem.). 
  3. B. Lepsius. Nekrolog: Friedr. Gustav Karl Emil Erlenmeyer 1864–1921. „Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft (A and B Series)”. 54 (5), s. A107–A113, 1921 (niem.). 
  4. Otto N. Witt. Emil Erlenmeyer, 1825–1909. „Journal of the Chemical Society, Transactions”. 99, s. 1646–1668, 1911 (ang.). 

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Emil_Erlenmeyer&oldid=36056144”