Emil Gajdas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Emil Gajdas (ur. 23 listopada 1879 w Zabrzu, zm. 9 grudnia 1948 w Radzionkowie) – polski polityk, poseł na Sejm Śląski (1930–1939) i jego wicemarszałek (1930–1932).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował we Wrocławiu i Greifswaldzie. W 1913 podjął pracę w Radzionkowie jako aptekarz.

W 1922 został naczelnikiem gminy Radzionków.

2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Po 1926 związany z sanacją – przewodniczył Narodowo-Chrześcijańskiemu Zjednoczeniu Pracy (NChZP) w Tarnowskich Górach (a po jego rozwiązaniu lokalnemu obwodowi OZN).

Poseł na Sejm Śląski II, III i IV kadencji (1930–1939). W sejmie III kadencji pełnił funkcję wicemarszałka: 1932 podał się do dymisji w proteście przeciwko sposobowi kierowania urzędem przez Konstantego Wolnego.

W latach trzydziestych wydawał prorządowy „Głos Radzionkowski”.

W czasie II wojny światowej ukrywał się we Lwowie, po 1945 roku wrócił na Śląsk.

Przypisy

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Górnośląski leksykon biograficzny, Bogdan Snoch, Katowice 1997
  • Sejm Śląski 1922-1939, Henryk Rechowicz, Katowice 1971