Emil i detektywi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Emil i detektywi (tyt. oryg. Emil und die Detektive) to powieść napisana przez niemieckiego pisarza Ericha Kästnera. Po raz pierwszy wydano ją w 1928 roku w Niemczech, a w Polsce wydano ją pierwszy raz w 1933 roku. Ośmiokrotnie sfilmowana.


Akcja książki rozgrywa się w bliżej nieokreślonym czasie w Niemczech. Uczeń Emil Tischbein (w dosłownym tłumaczeniu – noga stołowa) mieszka wraz z matką w Neustadt. W czasie pewnych ferii szkolnych jedzie pociągiem do Berlina do babci, wioząc jej przy okazji 120 marek. Niestety, zasypia w pociągu i zostaje okradziony przez „pana w meloniku”. Emil boi się zwrócić o pomoc do policji gdyż uważa, błędnie zresztą, że jest poszukiwany za jakieś drobne przewinienie. Wysiada w Berlinie i sam rozpoczyna śledzenie podejrzanego osobnika. Przypadkiem spotyka grupę berlińskich chłopców, z pomocą których, po wielu perypetiach i przygodach, udaje mu się złapać złodzieja. Przestępca okazuje się być poszukiwanym złodziejem bankowym, za schwytanie którego wyznaczono nagrodę – 1000 ówczesnych marek. Emil otrzymuje nagrodę i przy okazji – za sprawą artykułu w gazecie – staje się sławny.

W książce zawartych jest też wiele myśli na temat rodziny, przyjaźni, odpowiedzialności, różnic w życiu na prowincji i w stolicy. Jest też kilka zgrabnych powiedzeń (np. „Nie kłóćcie się, wydrapcie sobie lepiej oczy” albo „Pan chyba właśnie zastawił swój mózg”).

Puentę książki stanowi złota myśl babci Emila: „Pieniądze należy przesyłać pocztą”…

Ciekawostki

Pierwotne polskie tłumaczenia zostały dostosowane do polskich realiów: bohater nazywał się Emil Nodzyński, jechał z Nowego Miasta do Krakowa i wiózł 140 złotych. Jego babcia mieszkała przy ulicy Topolowej 15. Przygody Emila Erich Kästner kontynuował w tomie Emil und die drei Zwillinge. Wydano go przed wojną w Polsce pod tytułem "Emil nad morzem" (również w wersji spolszczonej) i nigdy później już nie wznawiano.