Emiliano Chamorro Vargas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Emiliano Chamorro Vargas
Emiliano Chamorro Vargas.jpg
Nikaragua prezydent Nikaragui
Okres urzędowania od 1917
do 1921
Poprzednik Adolfo Díaz
Następca Diego Manuel Chamorro Bolaños
Nikaragua Prezydent Nikaragui (drugi raz)
Okres urzędowania od 1926
do 1926
Poprzednik Carlos José Solórzano
Następca Sebastián Uriza

Emiliano Chamorro Vargas (ur. 11 maja 1871, zm. 26 lutego 1966) - nikaraguański dyplomata, generał i polityk zwany Lwem Nikaragui, stryj Diego Manuela Chamorro Bolanosa, który w latach 1921-1923 sprawował dzięki wpływom politycznym Emiliano funkcję prezydenta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1893 organizator i uczestnik w wielu rewoltach przeciw władzy, m.in. jako przeciwnik reżimu generała José Santosa Zelayi. Od 1913 do 1916 i od 1921 do 1923 poseł w Waszyngtonie, w 1914 podpisał pakt Bryan-Chamorro umożliwiający Stanom Zjednoczonym budowę międzyoceanicznego kanału przez Nikaraguę w zamian za pomoc finansową (3 miliony dolarów). Od 1917 do 1921 i od stycznia do października 1926 prezydent Nikaragui z ramienia Partii Konserwatywnej, następnie na emigracji, od 1933 przywódca tej partii. Prowadził politykę proamerykańską[1] . W 1950 kandydat w wyborach prezydenckich. Zawarł układ z dyktatorem Anastasio Somozą, który dawał konserwatystom udział we władzy, i współpracował z nim w opracowaniu nowej konstytucji. Dzięki przekupieniu opozycji pod wodzą Chamorro Somoza zapewnił sobie poparcie w wyborach prezydenckich po nieprzewidzianej śmierci Victora Manuela Romana y Reyesa, konserwatyści zaś zyskali wpływ na rządy w państwie. Emiliano Chamorro popadł jednak w niełaskę, kiedy wziął udział w spisku na życie Somozy wspólnie z kostarykańskim przywódcą Jose Figueresem Ferrerem. Dyktator miał zostać porwany podczas jednego ze swoich późnych spotkań w ambasadzie USA, lecz Somoza udaremnił zamach, nakazując aresztowanie i skazywanie na śmierć jego uczestników. Emiliano Chamorro i Figueres uciekli wtedy do Kostaryki.[2]

Przypisy

  1. Waldemar Chamala, Pod czerwono-czarnym sztandarem, lewica.pl, 18 maja 2005.
  2. Shelley Klein, Najgroźniejsi dyktatorzy w historii, wyd. MUZA SA, Warszawa, 2008, ISBN 978-83-7495-323-8, tłum. Jolanta Sawicka, s. 101

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]