Emisja wtórna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Emisja wtórna jest rodzajem emisji elektronów zwanych wtórnymi z powierzchni ciała stałego, pod wpływem działania na to ciało wiązki elektronów (bądź jonów lub innych cząstek) o dostatecznie dużej energii.
Emisja tego rodzaju składa się z trzech etapów:
1. Wzbudzenie elektronów w ciele stałym do wyższego poziomu energetycznego,
2. Transport wzbudzonych elektronów do granicy ciało stałe-próżnia,
3. Emisja elektronów.

Emisja wtórna zachodzi powszechnie w lampach elektronowych, często będąc zjawiskiem niepożądanym, choć bywa też praktycznie wykorzystywana. Zjawisko emisji wtórnej jest wykorzystywane m.in. w powielaczach elektronowych, fotopowielaczach czy tzw. lampach o emisji wtórnej.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • J. Sawicki, Lampy elektronowe i elementy półprzewodnikowe, PWSZ, Warszawa 1966