Emotywizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Emotywizm (od łac. emotus – poruszony) – kierunek w metaetyce, sformułowany przez angielskiego filozofa analitycznego Alfreda Jules'a Ayera, głoszący, iż etyczny namysł, a także wynikające z niego postanowienia, mają jedynie charakter ekspresji subiektywnych doznań i uczuć jednostki. Emotywizm uznaje oceny oraz normy za pseudozdania, które pozornie stwierdzają stan rzeczy, w rzeczywistości natomiast są wyrazem irracjonalnej i emocjonalnej postawy skłaniającej do zajęcia podobnego stanowiska w danej sprawie. Teoria ta została po raz pierwszy opisana w wydanej w 1936 książce pt. Language, Truth and Logic (pl. tytuł Język, Prawda i Logika) autorstwa Ayera[1][2]. Rozwój emotywizmu zawdzięczany jest amerykańskiemu filozofowi analitycznemu Charlesowi Lesliemu Stevensonowi (książka pt. Ethics and Language - pl. tytuł Etyka i Język)[1][2][3]. W Polsce przedstawicielem emotywizmu jest m.in. Maria Ossowska.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]