Emu (gatunek)
| Emu | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | paleognatyczne |
| Rząd | kazuarowe |
| Rodzina | emu |
| Rodzaj | Dromaius |
| Gatunek | emu |
| Nazwa systematyczna | |
| Dromaius novaehollandiae[1] | |
| (Latham, 1790) | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Hasło emu w Wikisłowniku |
|
Emu (Dromaius novaehollandiae syn. Dromiceius novaehollandiae) – gatunek nielotnego ptaka z rodziny emu (Dromaiidae), będący jedynym żyjącym gatunkiem w obrębie rodzaju Dromaius. Jest największym ptakiem tubylczym w Australii i drugim pod tym względem na świecie. Większy jest jedynie inny, spokrewniony z nim bezgrzebieniowiec – struś. Upierzenie brązowe, ptak osiąga do 2 metrów wysokości. Emu jest pospolity na większej części kontynentu australijskiego, pomimo że unika gęsto zaludnionych miejsc, zwartych lasów oraz obszarów suchych[3]. Może szybko pokonywać duże odległości, ponieważ biegnąc odpowiednim tempem bardzo wolno się męczy, jednak jeśli jest to konieczne, potrafi biec na krótkim odcinku drogi 50 km/h[3]. Prowadzi wędrowny, oportunistyczny tryb życia. Może przebywać duże odległości, by znaleźć pożywienie. Jego dieta składa się z różnorodnych roślin i owadów.
Podgatunek emu, który wcześniej zamieszkiwał Tasmanię wyginął po kolonizacji Australii przez Europejczyków w 1788. Ich działania wpłynęły także na rozmieszczenie podgatunków kontynentalnych. Dawniej emu były pospolite na wybrzeżu wschodnim, dziś występują tam rzadko. Jednak rozwój rolnictwa i dostarczanie wody do centralnej części kontynentu pozwoliły ptakom na egzystencję na wysuszonych regionach. Emu są hodowane dla mięsa, oleju i skór.
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
[edytuj] Wygląd
Ma masywne ciało i długie nogi po trzy palce na każdej. Upierzenie tułowia u obu płci jest koloru brązowego. Głowa o czarnym odcieniu z niebieskoszarą, nagą skórą na bokach i na szyi.
[edytuj] Wymiary
Jest drugim po strusiu największym żyjącym ptakiem. Osiąga do 2 m wysokości (1 m w kłębie) i wagę do 55 kg. Samica jest większa od samca.
[edytuj] Zachowanie
Biega bardzo szybko, osiągając do 50 km/h. W razie zagrożenia broni się uderzając napastnika nogami.
[edytuj] Środowisko
Żyje głównie na krzaczastych stepach (w Australii nazywanych scrubs).
[edytuj] Pożywienie
Żeruje w małych stadach. Jest wszystkożercą, jego główne pożywienie to owoce, nasiona oraz owady.
[edytuj] Lęgi
W okresie godowym, dzięki budowie tchawicy emu wydaje buczące dźwięki. Opiekę nad lęgiem sprawuje samiec. Wysiaduje on w gnieździe (zagłębienie w ziemi) 7-10 ciemnozielonych jaj przez około 56 dni. Po wykluciu się pręgowanych piskląt samiec dalej sprawuje nad nimi opiekę.
[edytuj] Podgatunki
Gatunek dzieli się na 3 podgatunki[4]:
- Dromaius novaehollandiae novaehollandiae (Latham, 1790) - podgatunek nominatywny,
- Dromaius novaehollandiae rothschildi Mathews, 1912,
- Dromaius novaehollandiae diemenensis Le Souef, 1907.
[edytuj] Ciekawostki
Hodowcy i farmerzy australijscy tępią emu, gdyż żeruje on na polach uprawnych i wyrządza tam szkody. Akcja wybijania tych ptaków zmniejszyła ich liczbę o dziesiątki tysięcy osobników.
Przypisy
- ↑ Dromaius novaehollandiae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Dromaius novaehollandiae. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 3,0 3,1 S. J. J. F. Davies: Grzimek's Animal Life Encyclopedia. 8 Birds I Tinamous and Ratites to Hoatzins (2 ed.). Farmington Hills: MI: Gale Group, 2003, s. 83-87. ISBN 0 7876 5784 0.
- ↑ Lepage D., Dromaius novaehollandiae. Światowy wykaz ptaków. Avibase. [Dostęp 26 lutego 2008].
