En Charod Ichud

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
En Charod Ichud
עין חרוד איחוד
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Północny
Poddystrykt Poddystrykt Jizreel
Samorząd Regionu Samorząd Regionu Gilboa
Wysokość 39 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

513
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
En Charod Ichud
En Charod Ichud
Ziemia 32°33′51″N 35°23′25″E/32,564167 35,390278
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Izrael

En Charod Ichud (hebr. עֵין חֲרוֹד אִחוּד; ang. Ein Harod Ihud) - kibuc położony w Samorządzie Regionu Gilboa, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kibuc jest położony na wysokości 39 metrów n.p.m. na północnej krawędzi intensywnie użytkowanej rolniczo Doliny Charod, która jest położona między Doliną Jizreel a Doliną Bet Sze'an w Dolnej Galilei. Teren położony na południe od wioski jest płaski, chociaż opada w kierunku wschodnim w depresję Rowu Jordanu. Przepływa tędy niewielka rzeka Charod, której wody są wykorzystywane do zasilania licznych stawów hodowlanych. W odległości 2,5 km na południe od kibucu wznoszą się strome zbocza masywu górskiego Gilboa. W górach przebiega mur bezpieczeństwa oddzielający terytorium Izraela od Autonomii Palestyńskiej[1]. W jego otoczeniu znajdują się kibuce En Charod Me'uchad, Tel Josef, Bet Ha-Szita i Geva, moszaw Ramat Cvi, wioski komunalne Moledet, oraz arabskie wioski Na'ura i Sulam.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

En Charod Ichud jest położony w Samorządzie Regionu Gilboa, w Poddystrykcie Jizreel, w Dystrykcie Północnym Izraela.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Większość mieszkańców kibucu jest Żydami, jednak nie wszyscy identyfikują się z judaizmem. Tutejsza populacja jest świecka[2][3]:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia kibucu En Charod Ichud
Kibuc En Charod około 1938 roku
Kibuc En Charod około 1938 roku

Pierwotnie w okolicy tej istniała arabska wioska Kumja. Została ona wysiedlona i zniszczona przez żydowskich żołnierzy Hagany w dniu 26 marca 1948 podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny[4]. Dużo wcześniej tutejsze grunty wykupiły od arabskich mieszkańców żydowskie organizacje syjonistyczne.

Kibuc został założony w dniu 22 września 1921 przez żydowskich imigrantów z Europy Wschodniej. Początkowo nazywał się on En Charod i znajdował niedaleko strumienia Charod, pośrodku Doliny Charod. Pionierzy mieszkali w namiotach i ciężko pracowali przy osuszaniu okolicznych podmokłych terenów. W owym czasie były to bagna na których żyły bawoły wodne. Organizacje syjonistyczne postanowiły jednak skolonizować Dolinę Jizreel i Dolinę Charod. Dlatego w pierwszej kolejności założono kibuce En Charod i sąsiedni Tel Josef. W lipcu 1923 roku doszło do ideologicznego rozłamu między mieszkańcami En Charod. Zwolennicy lewicowej syjonistycznej partii politycznej Ahdut HaAvoda wyprowadzili się do pobliskiego kibucu Tel Josef, a pozostali mieszkańcy ściśle związali się z żydowską centralą związków robotniczych Histadrut. W maju 1924 roku byli mieszkańcy kibucu uczestniczyli w konferencji partii Achdut HaAwoda, na której postanowiono stworzyć strategię rozwoju kibuców. W sierpniu 1927 roku utworzono organizację Zjednoczony Kibuc zrzeszającą liczne kibuce. Organizowano kursy nauki rolnictwa dla nowych imigrantów i wspierano zakładanie nowych osiedli[5]. W kwietniu 1927 roku kibuc En Charod odwiedził czechosłowacki prezydent Tomáš Masaryk. Była to pierwsza wizyta głowy państwa w Brytyjskim Mandacie Palestyny. W 1930 roku mieszkańcy kibucu En Charod podjęli decyzję o przeniesieniu swojej osady w nowe miejsce. Jako nową lokalizację wybrano obecne miejsce, położone około 3 km na północny wschód[6]. W okresie międzywojennym kibuc był wielokrotnie odwiedzany przez polskich reporterów, a także przez Stefanię Wilczyńską, współpracowniczkę Janusza Korczaka (w latach: 1931, 1934, 1935/1936, 1938/1939) oraz samego wychowawcę (w 1933 i 1936 r.). Podczas II wojny światowej kibuc był bazą kompanii szturmowych Palmach.

W 1951 roku doszło do drugiego rozłamu ideowego wśród mieszkańców En Charod. Spór dotyczył organizacji kibucu i doprowadził do utworzenia w jego sąsiedztwie nowej odrębnej osady. Na północy znajduje się kibuc En Charod Ichud będący politycznie bliżej centrolewicowej partii Mapai. Natomiast na południu znajduje się kibuc En Charod Me'uchad będący politycznie bardziej lewicowej partii Mapam. Pomimo podziału, obie wioski nadal utrzymywały wspólne instytucje edukacyjne i kilka usług publicznych. Pod względem administracyjnym rozłam kibucu został formalnie zaakceptowany w 1955 roku[7][8]. W latach 90. XX wieku kibuc znalazł się w trudnościach finansowych, które wymusiły przeprowadzenie procesu prywatyzacji. Zachowano kolektywną organizację instytucji kultury, edukacji i ochrony zdrowia[9].

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się ośrodek kultury z biblioteką, basen kąpielowy, sala sportowa z siłownią, boisko do piłki nożnej i korty tenisowe. Od 1937 roku w kibucu istnieje Centrum Sztuki En Charod, w którym prezentowane są dzieła izraelskiej sztuki[10].

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Kibuc utrzymuje przedszkole. Starsze dzieci są dowożone do szkoły podstawowej i średniej w sąsiednim kibucu En Charod Me'uchad[11].

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie, sadownictwie, hodowli drobiu i bydła mlecznego. Zakład Palbam Metal Industries produkuje kuchnie oraz precyzyjne urządzenia technologiczne dla potrzeb przemysłu zbrojeniowego i high-tech[12]. Firma Ricor oferuje szeroką gamę zaawansowanych produktów dla przemysłu półprzewodnikowego[13].

Jest to pierwszy tzw. "zielony" izraelski kibuc. Realizuje on szereg projektów związanych z ochroną środowiska naturalnego. Wprowadzono pojemniki do sortowania i recyklingu odpadów, mieszkańców obowiązuje zakaz używania detergentów szkodliwych dla środowiska. Przeprowadzono badania zużycia energii w celu wprowadzania alternatywnych źródeł energii elektrycznej. Uzyskano w ten sposób znaczące zmniejszenie zużycia energii.

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu jest przychodnia zdrowia, sklep wielobranżowy i warsztat mechaniczny.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Przez kibuc przechodzi droga nr 7107, którą jadąc na południe dojeżdża się do kibucu En Charod Me'uchad i drogi nr 71, lub jadąc na zachód dojeżdża się do drogi nr 716.

Przypisy

  1. The Separation Barrier Map (ang.). W: B´Tselem [on-line]. 2008. [dostęp 2012-05-22].
  2. Dane statystyczne z lat 1948-1995 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-22].
  3. Dane statystyczne z lat 2001-2009 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-22].
  4. Welcome To Qumya (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2012-05-22].
  5. Israel Society. Jerusalem: Keter Publishing House, 1974, s. 75. ISBN 0-7065-1323-1.
  6. En Charod (hebr.). W: Galil Net [on-line]. [dostęp 2012-05-23].
  7. Mordechai Naor: The 20th Century in Eretz Israel. Keln: Könemann, 1998, s. 114-182. ISBN 3-89508-595-2.
  8. En Charod Ichud (hebr.). W: Galil Net [on-line]. [dostęp 2012-05-23].
  9. En Charod Ichud (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2012-05-23].
  10. Museum of Art Ein Harod (ang.). W: Museum of Art Ein Harod [on-line]. [dostęp 2012-05-23].
  11. En Charod Ichud (hebr.). W: Rom Galil [on-line]. [dostęp 2012-05-23].
  12. Palbam Metal Industries (ang.). W: Palbam Metal Industries [on-line]. [dostęp 2012-05-23].
  13. Ricor (ang.). W: Ricor [on-line]. [dostęp 2012-05-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adler A. I., "Anglia rządzi Palestyną", tł. S. Brüh, Warszawa-Lwów 1937
  • Korczak J., "Listy i rozmyślania palestyńskie, red. B. Wojnowska", Warszawa 1999
  • Kuncewiczowa M., "Miasto Heroda", Warszawa 1939
  • Mortkowicz-Olczakowa H., "W Palestynie. Obrazy i zagadnienia", Warszawa 1936
  • Pruszyński K., "Palestyna po raz trzeci", Wilno 1933

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]