English Electric Canberra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
English Electric Canberra
Canberra Mk. 20
Canberra Mk. 20
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent English Electric
Typ bombowiec
Załoga 3
Historia
Data oblotu 13 maja 1949
Dane techniczne
Napęd 2 silniki turboodrzutowe
Wymiary
Rozpiętość 19,51 m
Długość 19,96 m
Wysokość 4,77 m
Powierzchnia nośna 89,19 m²
Masa
Własna 9 820 kg
Użyteczna 21 000 kg
Startowa 25 000 kg
Uzbrojenia 2 700 kg (ładownia) + 900 kg (podwieszane)
Osiągi
Prędkość maks. 933 km/h
Prędkość wznoszenia 17 m/s
Pułap praktyczny 15 000 m
Zasięg 5 440 km
Promień działania 1300 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 działka 20 mm, bomby konwencjonalne i nuklearne, 2 pociski powietrze-ziemia AS.30, niekierowane pociski rakietowe
Użytkownicy
Cranberry operators.png
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

English Electric Canberrabrytyjski odrzutowy bombowiec, oblatany 13 maja 1949, wprowadzony do służby w maju 1951 (łączna światowa produkcja wyniosła 1352 egzemplarzy). Ostatnie brytyjskie egzemplarze (służące jako samoloty rozpoznawcze) zostały wycofane z RAF w 2006. Siły powietrzne Indii używały tego modelu samolotu do 2007. Stany Zjednoczone wyprodukowały na licencji 406 egzemplarzy pod oznaczeniem Martin B-57 Canberra – dwa z nich do dziś służą w NASA jako samoloty rozpoznania meteorologicznego (kilka byłych brytyjskich egzemplarzy odgrywa podobną rolę). Australijskie Canberra Mk 20 z No. 2 Squadron RAAF brały udział w wojnie wietnamskiej od 1967 do 1971 roku, w turach liczących po 8 samolotów wylatały łącznie 11 963 lotów, zrzucając 76 389 bomb, dwa z nich stracono, samoloty były przypisane do 35. skrzydła USAF.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

  • Niemcy Luftwaffe (3) - Luftwaffe zakupiła trzy brytyjskie Canberry w 1965 roku. Były to służące wcześniej w RAF maszyny o numerach WK130, WK137 i WK138. Oficjalnie Niemcy przejęły samoloty, po przeprowadzonych na nich pracach modernizacyjnych w październiku 1966 roku. Maszyny z nowymi numerami YA+151 (WK130), YA+152 (WK137) i YA+153 (WK138) znalazły się na wyposażeniu jednostki doświadczalnej Erprobungsstelle 61 (Est 61). Jednostka stacjonowała w Oberpfaffenhofen koło Monachium. Jej zadaniem było przeprowadzanie testów nowych systemów uzbrojenia, systemów nawigacyjnych, kalibracja urządzeń, wszelkiego rodzaju badania związane z lotami na dużych wysokościach w tym wysokościowe skoki spadochronowe. Jednak nieoficjalnie, niemieckie Canberry wykorzystywane były do lotów zwiadowczych i rozpoznawczych wzdłuż granic lądowych i morskich Niemieckiej Republiki Demokratycznej. 1 stycznia 1969 roku zmieniono system oznaczeń samolotów Luftwaffe. Maszyny otrzymały znaki 00+01 (YA+151), 00+02 (YA+152) i 00+03 (YA+153). W 1970 roku samoloty przeszły pod dowództwo niemieckiego Urzędu Kartografii Wojskowej (Militärische Geographisches Amt) i otrzymały nowe, cywilne znaki. 00+01 zmieniono na D-9569, 00+02 na D-9566 a 00+03 na D-9567. A jako, że ich nowym zadaniem miało być holowanie celów, przemalowano je na rzucający się w oczy pomarańczowy kolor. W 1976 roku wszystkie trzy Canberry powróciły do Wehrtechnische Dienstelle 61 (WTD 61 - bo taką nową nazwę otrzymała jednostka Est 61) i ponownie zmieniono ich oznaczenia. D-9569 na 99+36, D-9566 na 99+34 i D-9567 na 99+35. W latach 80. ubiegłego wieku utrzymanie maszyn w stanie lotnym było już nie lada problemem. Wiek płatowców a także problem z dostępem do części zamiennych sprawił, iż pierwszą maszynę, 99+36 wycofano ze służby w 1984 roku. Do dnia dzisiejszego można ją oglądać w Auto- und Technikmuseum w Sinsheim. W latach 90. Niemcy odkupili od Brytyjczyków kolejną Canberrę (WK123), była to wersja TT.18 służąca do holowanie celów. Jej skrzydła i silniki posłużyły w 1992 roku do remontu egzemplarza 99+34, który uległ uszkodzeniu w pożarze. Pozostające w służbie dwa ostatnie egzemplarze wycofano w 1993 roku. 27 maja 1993 roku w swój ostatni lot wzbił się 99+35, który poleciał do Luftwaffenmuseum der Bundeswehr a 27 października tego samego roku, w swoim ostatnim locie, 99+34 poleciał do Internationales Luftfahrtmuseum w Villingen-Schwenningen[1].
  •  Nowa Zelandia (31)
  • Peru Fuerza Aérea del Perú (60)
  • Republika Południowej Afryki South African Air Force (9)
  •  Rodezja (20)
  • Stany Zjednoczone United States Air Force (B-57 Canberra)
  • Wenezuela Fuerza Aérea Venezolana (46)
  •  Zimbabwe
English Electric Canberra

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Marcin Przeworski, Szpiegowskie Canberry Luftwaffe, „Aeroplan”, nr 2 (2014), s. 24-29, ISSN 1732-5323