Enka
Z Wikipedii
Enka (jap. 演歌 enka?) - rodzaj pieśni japońskiej o charakterze melancholijnej ballady śpiewanej w określonym stylu (genre).
W swoim dawniejszym znaczeniu styl enka obejmował utwory wykonywane przez aktywistów politycznych w okresie Meiji (1868-1912) oraz Taishō (1912-1926), które miały na celu uniknięcie represji za krytykę rządu "przemycaną" w tekstach piosenek. Natomiast współcześnie enka obejmuje muzykę popularną, która bywa porównywana jednocześnie do amerykańskiego country i portugalskiego fado (zarówno pod względem melodycznym jak i tekstowym). Enka cechuje się sentymentalnością, łagodnym wokalem oraz spokojną melodią. Kolejną cechą charakterystyczną dla tego typu muzyki jest to, że większość wykonawców stanowią kobiety. Szczególnie często pojawiającym się motywem w tekstach piosenek jest moment odejścia ukochanego i związane z tym uczucie smutku i rezygnacji.
Najbardziej znaną wykonawczynią enki była Hibari Misora (nazywana też królową enki).
Najlepiej sprzedającymi się singlami były: w wykonaniu Shirō Miya - "Onna-no michi" (3,25 mln kopii) oraz "Oyoge! Taiyaki-kun" w wykonaniu Masato Shimona (ponad 4,5 mln kopii).
W ostatnich latach popularność tego typu muzyki w Japonii spada na rzecz bardziej zbliżonego do zachodniej muzyki J-popu, szczególnie wśród młodszych odbiorców. Niemniej jednak nadal można ją usłyszeć w restauracjach, kawiarniach czy barach karaoke.
