Enklityka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Enklityka (z greki enklínein – oprzeć) – wyraz nieposiadający własnego akcentu, lecz tworzący całość akcentową z wyrazem poprzedzającym.

W języku polskim enklitykami są:

  • jednosylabowe formy fleksyjne zaimków osobowych i zaimka zwrotnego
kochała go, uczył się
  • partykuły by, że, no
zrobiliby, podajże, dajcie no mi
czterysta, pięciuset
robiliśmy, chodziliście

W języku chorwackim enklitykami nazywa się krótkie formy czasowników „biti” być i „htjeti” chcieć oraz takież formy zaimków osobowych w przypadkach innych niż mianownik (np. enklityką od słowa „mene” mnie jest słowo „me”). Użyciem chorwackich enklityk rządzą odpowiednie zasady (krótka forma wyrazu nie może być na przykład pierwszym słowem w zdaniu).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Trzaski, Everta i Michalskiego encyklopedyczny słownik wyrazów obcych Warszawa, 1939
  • Język chorwacki dla początkujących David Norris; Kraków, 2006